فوتبال
تور مسافرتي
تور مسافرتي
تبليغات در تکناز
فوتبال

ایران همه “بازی‌های جنگ ” را می‌برد

مجموعه : مجله خبری
ایران همه “بازی‌های جنگ ” را می‌برد
به گزارش فارس، به نقل از "موسسه مطالعات خاور نزدیك واشنگتن " كه موسسه‌ای در تحقیقات امنیتی و استراتژیك است، در گزارشی با اشاره به سه بازی جنگ "war game " كه توسط سه مركزمطالعات استراتژیك و به صورت جداگانه در سه نقطه از جهان انجام شده است می‌پردازد.
این گزارش البته به ادعاهای تكراری همچون "تلاش ایران برای دستیابی به سلاح هسته‌ای " بارها اشاره می‌كند؛ اما در موضوع اصلی كه برخورد با عزم ایران جهت دستیابی به حقوق هسته‌ای اش است؛ این بازی‌ها بر اساس این گزارش به نتایج جالبی دست پیدا می‌كنند.

****

اگر حاكمیت سازش‌ناپذیر ایران از چالش داخلی كنونی قویتر و جسورتر بیرون بیاید چه؟ اگر اینگونه باشد، مساله هسته‌ای با شدت بیشتری عود خواهد كرد.
سه بازی جنگی كه در مورد مساله سلاح‌های اتمی ایران شبیه‌سازی شدند حاكی از این هستند كه چشم‌اندازهای متوقف‌سازی پیشرفت ایران به سوی سلاح‌های اتمی به هیچ وجه خوب نیستند.
این بازی‌ها كه از سوی اندیشكده‌های معتبر غربی اجرا شدند، راهبردهای مختلفی را برای پیشگیری از محقق شدن تهدید هسته‌ای ایران مورد كاوش قرار دادند. اما متاسفانه نتایج همه آنها منفی بود. با توجه به اینكه اینها بازی‌های جدی‌ای بودند كه توسط افراد جدی انجام گرفتند، مقاماتی كه در دنیای واقعی سیاست با مساله هسته‌ای سروكار دارند آنقدر عاقل خواهند بود كه معانی آنها را به طور جدی مدنظر قرار دهند.
هدف استفاده از بازی‌های جنگی
بازی‌ها ابزارهایی برای برنامه‌ریزی راهبردی هستند كه سودمندی خود را در زمینه مناقشات بین‌المللی اثبات كرده‌اند. بازی جنگی با یك سناریوی تعریف شده آغاز می‌شود و طی یك سری اقدامات به یك وضعیت یا نتیجه نهایی ختم می‌شود. افراد یا تیم‌ها در یك محیط نقش‌آفرینی [role-playing] به شبیه سازی تصمیمات كلیدی رهبران ملی می‌پردازند. ضمنا یك تیم مستقل بی‌طرف وجود دارد كه سناریوی آغازین را تعیین كرده و بازی را نوبت به نوبت مورد قضاوت قرار می‌دهد و به این ترتیب به عنوان یك داور عمل می‌كند. دستاورد این بازی پیش‌بینی آینده نیست، بلكه یك نتیجه قابل پذیرش و شاید محتمل است كه در برنامه‌ریزی و پیش‌بینی می‌تواند ارزش والایی داشته باشد.
بازی جنگی جایگزینی برای ارزیابی‌های استاندارد كاغذی است كه از سوی كارشناسان امر مرسوم شده است، و ویژگی‌های منحصربه‌فرد آن مزایای بخصوصی به همراه دارند. بازی‌ها می‌توانند در شبیه‌سازی ماهیت پویا و رقابتی اوضاع واقعی جهان فوق‌العاده موثر باشند. آنها همچنین تردیدها (سوء‌تفاهم، سوء‌ارتباط و سوء‌ظن‌هایی) كه مشخصه شرایط واقعی هستند را تولید می‌كنند. به علاوه، ماهیت متقاعدكننده و همه‌جانبه بازی‌های جنگی غالبا لحظاتی مكاشفه‌آمیز برای شركت‌كنندگان آن در پی دارد. روی هم رفته، فرایند آزمایش راهبردها و تصمیمات پیچیده در یك محیط بازی رقابتی شاید بهترین كاری باشد كه می‌توانیم در خارج از دنیای واقعی انجام دهیم.
برخی از هشدارها در این مورد بجا هستند. این مقاله بر اساس گزارشات و داده‌های محدودی كه در رابطه با سه بازی انجام شده وجود دارند نوشته شده است و به همین خاطر شاید برخی از عناصر بازی‌ها از قلم افتاده باشند. با این وجود نظر به اهمیت مساله هسته‌ای ایران گرفتن نتایجی از داده‌های موجود مفید خواهد بود.
بازی‌های ایران
در دسامبر 2009، كارشناسان در دانشگاه‌ هاروارد، دانشگاه تل‌آویو، و موسسه بروكینگز به منظور تجزیه و تحلیل سناریوهای هسته‌ای مختلف ایران دست به انجام سه بازی جداگانه زدند. در هر بازی بازیكنان در تیم‌هایی كه نماینده كشورها و رهبران كلیدی بودند، سازماندهی شدند. شركت كنندگان از تركیبی از سیاستگذاران نظامی و غیرنظامی سابق و همچنین كارشناسان منطقه‌ای (مثلا، دانشگاهیان، تحلیلگران و روزنامه‌نگاران) انتخاب شده بودند.
بازی جنگی هاروارد. این بازی توسط مركز امور علوم و امور بین‌المللی بلفر در دانشگاه هاروارد ترتیب داده شد و به بررسی سیر تكاملی رویارویی بر سر برنامه هسته‌ای ایران در سال آتی (2010) پرداخت. نتایج گزارش شده عبارت بودند از:
"آمریكا نتوانست حمایت قابل توجهی برای تحریم‌ها بدست بیاورد.
"روسیه و چین – كه هر دوی آنها در تحریم علیه ایران عواملی كلیدی خواهند بود – مذاكراتی سرّی با ایران انجام دادند.
"روابط آمریكا و اسرائیل در طول بازی به طور چشمگیری وخیم شد و به یك بحران دیپلماتیك عمیق منجر گردید.
"ایران خود را در موضعی قوی دید و بر آن اساس بازی كرد.
"در پایان بازی شرایط ایران نسبت به آغاز بازی بهتر بود. تا دسامبر 2010، ایران ذخایر اورانیوم غنی‌شده (ضعیف) خود را دو برابر كرده بود و به سمت تسلیحاتی كردن آن پیش می‌رفت.
به گفته یكی از شركت كنندگان، ایران "هرگز احساس تهدید واقعی نكرد " و توانست بازی را براحتی "ببرد ". در واقع، احتمالا بیشتر ناظران نتیجه را برد ایران و شكست آمریكا و اسرائیل تعبیر كردند.
بازی جنگی تل‌آویو. شبیه‌سازی تل‌آویو كه توسط موسسه مطالعات امنیت داخلی انجام شد، به بررسی مذاكرات هسته‌ای ایران-آمریكا و پاسخ‌های بالقوه اسرائیل پرداخت. نتایج گزارش شده به شرح زیر بودند:
"ایران موضع قدرتمندی در بازی اتخاذ كرد و آن هم بر اساس یك هدف روشن بود: بدست آوردن سلاح‌های اتمی.
"اسرائیل و آمریكا فاقد اهداف و راهبردهای روشن برای مواجهه با برنامه ایران بودند.
"ایرانی‌ها آمریكا را ضعیف و غیرمصمم، و موضع خود را قوی می‌دیدند.
"مشاهده شد كه اسرائیل برای آمریكا سودمند نیست.
"در انتهای بازی، ایران به برنامه هسته‌ای خود ادامه داد، نه قانع شد و نه از آن بازداشته شد.
بازی جنگی بروكینگز. این بازی در مركز سیاست خاورمیانه سابان در واشنگتن دی‌سی وابسته به موسسه بروكینگز انجام شد و به بررسی پاسخ اسرائیل، ایران و آمریكا به حمله نظامی اسرائیل علیه تاسیسات هسته‌ای ایران پرداخت. نتایج گزارش شده شامل موارد زیر می‌شدند:
"آمریكا به خاطر این حمله از اسرائیل دلخور شد.
"آمریكا سعی كرد با ایران محكم برخورد كند اما همچنین درپی مذاكره مستقیم برآمد.
"آمریكا تلاش كرد در این مناقشه درگیر نشود.
"پاسخ آمریكا محدود و دفاعی بود.
"ایران رفتار آمریكا را ضعیف برداشت كرد و از اینرو جسورتر شد.
اهمیت بازی‌های چندگانه
بر اساس اطلاعات موجود به نظر می‌رسد كه بازی‌ها به خوبی انجام شده‌اند. این بازی‌ها به اطلاعات كسب شده از طریق روش‌های تحلیلی استاندارد افزودند و به نظر می‌رسد بازی‌های بیشتری از این دست مناسب خواهند بود. هر یك از آنها فی‌نفسه ارزنده خواهند بود، اما اگر آنها را با هم در نظر بگیریم، ارزششان بیشتر هم خواهد شد. با استفاده از مسائل و عوامل مشابه، حاصل این بازی‌ها نتایج منفی نسبتا یكسانی بود:
"آمریكا همكاری قابل‌توجهی از كشورهای دیگر دریافت نكرد.
"تحریم‌ها موثر واقع نشدند.
"حتی در شرایطی كه اقدامات دیگر شكست خوردند، آمریكا تمایلی به استفاده از نیروی نظامی یا حمایت از اقدام نظامی اسرائیل نشان نداد.
"روابط آمریكا و اسرائیل به طور قابل‌توجهی وخیم شد.
"ایران به سمت قابلیت تسلیحات اتمی ادامه داد.
بینش‌هایی كه این بازی‌‌ها بدست میدهند
این بازی‌ها چشم باطن ما را در مورد چرایی مشكل‌ساز بودن برنامه هسته‌ای ایران و چگونگی توسعه آن در كوتاه تا میان‌مدت باز می‌كنند. ایران بازی‌ها را برد و علت آن تا حدودی این بود كه این كشور موضعی محكم، راهبردی منسجم، اهدافی روشن و حاكمیتی مصمم داشت. در مقابل، با مجموعه‌ای از مخالفان مواجه بود كه اهداف و راهبردهای یكسان نداشته و رهبری مرددی داشتند. از بین این مخالفان تنها اسرائیل مایل به استفاده از نیروی نظامی بود، در حالیكه به نظر می‌رسید آمریكا در تمامی سه بازی نقش خود را با ضعف بازی می‌كند.
این بازی‌ها همچنین نشان دادند كه با بالا گرفتن مساله هسته‌ای، برای‌ آمریكا سروكله زدن با اسرائیل حداقل از برخی جهات می‌تواند به اندازه ایران چالش برانگیز باشد. ادراك تهدید، اهداف، و راهبردهای آمریكا و اسرائیل در مواجهه با پیشرفت ایران به سمت سلاح اتمی همگرایی نداشتند. آمریكا برای اجتناب از ریسك‌های مربوطه از اقدام نظامی پرهیز كرد، در حالیكه اسرائیل برای دوری از تهدید اتمی، یا حداقل تعویق آن، تمایل زیادی به پذیرفتن ریسك‌ها داشت. این بازی‌ها حاكی از آن هستند كه بحران بین آمریكا و اسرائیل در نهایت محتمل است.

 
 
با يک کليک همسر آينده خود را انتخاب کنيد
فروش بلیط هواپیما
a
Xبستن تبليغ
فوتبال