فوتبال
تور مسافرتي
تور مسافرتي
تبليغات در تکناز
فوتبال

جادكمه قصه

مجموعه : داستان
چاقوش ضامن دار نبود، از آن بی ضامن های كار درست هم نبود كه بیارزد دست بگیری یا تو دست بچرخانی . از آن ها بود كه فقط به درد خیار پوست كندن می خورد و زیر ناخن پاك كردن . اما طرف اصلاً حالی ش نبود، انگار قمه دودَم دستش گرفته بود كه هی پایین بالاش می كرد و به جای نگاه كردن به پرده ، این طرف آن طرف را دید می زد. او مثل ما سانس دومش نبود تا عین ِ من هی سر به این ور آن ور بچرخاند كه كی چُرت دایی محمود پاره می شود، بلند می شویم می زنیم بیرون .آن دو همین ده دقیقه پیش با آن بوی چسب یا نمی دانم تینری كه ازشان بلند بود یك بری از جلو پای ما رد شده بودند و طرف هم با آن قد و هیكل عین ِ بولدوزرش پنجه پای مرا طوری لگد كرده بود كه نفس تو سینه ام گیر كرده بود و یك دقیقه ای همان جا مانده بود. اما مگر این جور آشغال ها حرف حالی شان می شد؟ بعد هم زیرچشمی دیده بودم كه تا نشسته بود شروع كرده بود باچاقوش بازی كردن … بی پدر! قد و هیكلش اصلاً به چاقوش نمی آمد، همان طور نشسته یك سر و گردن از ما گُنده تر بود. زیر آن نور قرمز انگار لاله گوش بزرگ و عین قلوه گاومیشش خون ِ خالی بود. رفیق بغل دستی ش هرچند جغله تر بود و دم به ساعت پشت ِ آن مناره پیدا و گم می شد، اما اور و اداش بیش تر بود و یك ریز ور می زد و هِرهِر و كِركِر می كرد و نمی گذاشت حواسم پیش آن موهای بور رو شانه ریخته ای باشد كه دو ردیف جلوتر هر وقت نور صحنه زیاد می شد چشمم را عین آهن ربا به خودش می كشید.
وقتی آن جغله ساندویچ فروش سینما را صدا زد تا از دیس ِ حلبی جلو سینه اش دو تا ساندویچ تخم مرغ برای خودش و آن گنده بك بردارد، تازه رفتم تو نخ موهای بلند و پشت ِ گردن ریخته اش و آن پیراهن نارنجی یا قرمز تنش كه یقه بلند گوش خرگوشی ش تا جلو سینه اش آمده بود. از آن پیراهن های تابلویی كه هر اُزگل از راه نرسیده ای به خیالش با پوشیدن آن می شود بچه ناف تهران …
انگار سوزن فرفره زیرم گذاشته بودند، نمی توانستم آرام بنشینم . تو همین هیر و ویر نمی دانم كدام الاغ هم پیشابش را ول كرد زیر صندلی ش ، بوی تندش همه جا را برداشت و گیج و منگم كرد. یك دفعه نمی دانم از كدام گوشه صدا تركید: هُش ! دست ِ خر كوتاه ! و باعث خیر شد تا دایی محمود یك باره سیخ بنشیند و بگوید: ها!ها! كی بود؟ چی شد؟ و پشت سرش جان وین هم انگار از شلوغی استفاده كرد و دست انداخت گردن هنرپیشه ای كه دوركمرش سی سانت هم نبود و صدای دست زدن و سوت كشیدن همه جا را برداشت . بعد از آن بود كه دایی محمود دهن دره صداداری كرد و دو مشت محكم هم به سینه اش كوبید، ولی قبل از آن كه شُكر ای خدایی بگوید، یك دفعه نه گذاشت و نه برداشت ، اشاره كرد به طرف و گفت : زكی ! آقا رو، وهمان طور كه صورتش رو به او بود، جَلدی دست كرد تو جوراب و گَزن نوار پیچ بزرگش را كه تیغه اش عین الماس بود، درآورد.
ساندویچی كه داد زد: آجیل ! تخمه ! ساندویچ ! و سر و صدا كه نخوابید و كنترل چی چراغ قوه اش را انداخت تو جمعیت و گفت : بی سر و صدا! چه خبره ؟ و همه هُواش كردند، سریع در گوش دایی گفتم : خان دایی ! انگار دنبال شرّ می گردی ! طرف كه چیزی به ما نگفته ، تو عالم خودش دارد عشقش را می كند.
اما دایی محمود انگار سیخ داغ زیرش گذاشته بودند، نمی توانست یك جا آرام بنشیند و دم به ساعت جیرجیر صندلی ش را درمی آورد و طوری سرش را عقب می داد كه سیبك قلنبه اش قلنبه تر می شد و تو آن نور خون رنگ می دیدم كه با آن چشم های ریزش هی چشم غره می رود به یارو.
وقتی در كافه به هم خورد و كلانتر هفت تیر به دست جَلدی پرید تو و گفت : كسی از جاش جنب نخورد، یك دفعه خرررر روكش صندلی روبه رویی دایی عین شكنبه گاو از بالا تا پایین جِر خورد و بعد انگار دایی دلش خنك شده باشد، با نیشی باز تكیه داد به صندلی ش و بلند گفت : آخیش ! الحق كه دست خوش داشت ! روكش صندلی طوری میزان جر خورده بود كه انگار شاقول بالاش گذاشته بودند. حالا فقط صدای چق چق تخمه شكستن بود كه قاتی ِ بوی پیشاب از پشت سر می آمد و جان وین همچین با مشت می كوبید تو فك آن تگزاسی دیلاق كه یارو با میز و صندلی و آت و آشغال های روش عین تاپاله ولو می شد رو زمین .
وقتی آن موهای بور تكانی خورد و تو آن تاریك روشنی تتق زد و تق تق پاشنه كفشش همه جا را برداشت و پشت ِ سرش ترق و توروق جمع شدن چهار پنج صندلی بلند شد، من دیگر كاری نداشتم جز آن كه بروم تو نخ چاقوی دسته یاقوتی طرف كه حالا دیگر تو دستش عین یك جاكلیدی خوشگل ، آرام افتاده بود و جُنب نمی خورد.
بعد كه بكوب بكوب سُم آن همه اسب همه جا را پر كرد و كافه محاصره شد، چاقو هم یواش یواش به تك و جنب افتاد و روكش صندلی روبه رویی طرف با یك مصیبتی خِروخِر زیگزاگی جر خورد. انگار یارو می خواست درخت اره كند! از همان جر دادنش می شد فهمید كه چاقوش چاقو نیست ، سوت سوتك یا جاكلیدی ای است كه بیش تر به درد این جوانك های سرچهارراه بایست می خورد تا آدمی به پك و پُز او.
حالا دیگر بغل دستی ش لالمانی گرفته بود و دست هاش عین این لقوه گرفته ها می رفت و می آمد و جان می كند تا كاغذ ساندویچ را باز كند. حالا دیگر فیلم به من هم نمی چسبید. از قبل هم كه دوست داشتم زودتر بزنیم بیرون . این بود كه یواشكی درِ گوش دایی گفتم : دایی جان ! محض رضای خداغلافش كن بزنیم بیرون نشیمن مان پینه بست بس كه این جا نشستیم … اما انگار با او نبودم با شكمش بودم و او هم دیگر دایی محمود همیشگی نبود، مجسمه دق بود، هر چند كه مجسمه آن طور مدام نوك سبیل هایش را نمی جوید و آن گونه های استخوانی ش كه عین زانوی كَبَره بسته یك بچه پاپتی بود، این طورنمی زد بیرون و قلمبیده تر نمی شد. از لجم درِ گوشش گفتم : بابا! اگر طرف یك چك بهت بزند، هم نانت می شود، هم آبت ، از ما گفتن . اصلاً برنگشت ، انگارقابل نبودم نگاهم كند، فقط از لای دندان ها گفت : این قدر حرف نزن ، بگیر بشین سرِ جات ! بعد آن سینه لاغرش را باد كرد و داد جلو و بدنش را كش وقوسی داد و گردن نازكش را هم محكم یك بار چرخاند به چپ و یك بار به راست .
كفرم درآمد. به چی چی اش می نازید؟ طرف آن قدر گنده بود كه سر و كله اش از بالا سر دایی قشنگ پیدا بود… این همه كم بود و فقط این مان مانده بود كه دایی بی خود و بی جهت هِر و هِر بزند زیر خنده و حالا نخند، كی بخند! به خودم گفتم : بی خود نیست بابا می گوید لازم نیست با این دایی محمودت جایی بری . بعد یك نخ از سیگارهایی كه از بس تو جیبم مانده بود عین هویج پلاسیده شده بود، از جیب درآوردم ، اما هر كار كردم نتوانستم روشنش كنم . انگار كبریت تو دستم داشت سر خود شاه و وزیر بازی می كرد.
چاقو كه تو دست طرف آرام شد، خم شدم نگاه كردم به صورتش ، انگار دایی را نگاه می كرد. تو آن دست های بزرگش چاقو عین یك سنجاق قفلی گم شده بود. حالا اخم هاش را خوب می دیدم . خم شد سمت دایی و با آن صدای كلفتش گفت : هه هه هه ! هندل !
عجب آدمی بود این دایی ! هرهر و كركرش كم تر كه نشد هیچ ، بیش تر هم شد. انگار یارو قلقلكش داده بود. این دفعه طرف خم شد، آرنج هاش را گذاشت رو زانوهاش . آن طور كه من چشم هاش را از زیر ابروهاش می دیدم ، معلوم بود نگاهش از پایین به بالاست . حالا از پشت سرش بغل دستی ش را می دیدم كه عین مرغ كرچ رفته بود تو خودش و فقط دهانش تندتر می جنبید، اما انگار لقمه اش خیال نداشت برود پایین ، چون هربار صحنه تاریك و روشن می شد باز همان طور می دیدم فكش عین فك گوسفند می آید و می رود و از پایین رفتن لقمه خبری نیست و آن ننه مرده مجبور است یك سانس دیگرهم همین طور بنشیند و دهان بجنباند تا شاید لقمه رضایت دهد، تشریف ببرد پایین .
درست همین وقت جان وین خط خط شد و یك بری ، بعد هم فیلم برید واز هر طرف صدای سوت و داد و هوار بلند شد و چپ و راست موشك كاغذی بود كه پر كشید رو به سقف . با روشن شدن چراغ ها دیگر مشكل نبود ببینی لب طرف چه طور بفهمی نفهمی دارد می لرزد. انگار لبش یك ساز می زد و آن هیكل گنده اش یك ساز. همان طور كه نگاهش به گزن دایی محمود بود گفت : گاله ات را می بندی یا ببندمش ؟
اما انگار خودش هم حرف خودش را باور نداشت ، چون آن سیبك بزرگش طوری آرام پایین بالا می رفت كه انگار حركت فیلمش را كند كرده بودند. نگاهش میان گزنی كه دسته اش به زور تو دست های كوچك دایی محمود جاگیر شده بود و روكشی كه جلو دایی عین پنیر لیقوان صاف وخوش گل بریده شده بود، سرگردان بود.
اصلاً فكرش را نمی كردم كه دایی آن طور بی معطلی چنان شیشكی یی ببندد كه تا چند ردیف جلوتر جار و جنجال بخوابد و سر تماشاچی ها برگردد رو به ما.
طرف یك بار برگشت به چپ و یك بار به راست و بعد زل زد به روبه رو، حالا نیم رخش طوری گیج و ویج نشان می داد كه انگار او هم مثل من هیچ انتظار شنیدن آن صدا را نداشته بود. حالا دیگر انگار چاقو تو دستش نبود، یك ناخن گیر گل دار چینی یا كره ای بود یا پاشنه كشی برنجی و قلم كاری شده .
بغل دستی ش پا شد و آستین طرف را كشید و گفت : الانه كه اوستا صداش درآد، معطلش نكن ، بزن بریم .
بعد آن هنرپیشه كمر سی سانت از پشت پنجره خندید و برای جان وین دست تكان داد. انگار طرف تو بد مخمصه ای گیر كرده بود كه انگشت اشاره دست چپش همان طور تو دماغش گیر كرده بود و در نمی آمد. حالا تنها چیزی كه از او شنیده می شد، غرغری گنگ و گم بود.
همین وقت بود كه دایی محمود یك دفعه خودش را كشید جلو و نوك گزنش را گذاشت تو سوراخ جادكمه طرف و با یك تكان جر و واجرش داد. من همان طور با سیگار خاموش گوشه لب دولا مانده بودم و مات كار دایی بودم . حالا سوراخ جادكمه طرف ، دیگر سوراخ نبود، بلكه یك خط راست بود، یك پارچه جِرخورده لب آویزان كه همین طور بی كس و بدبخت ، یك بری آویزان مانده بود سر جاش . دایی محمود گفت : این طوری خوشگل تر نشد؟ نمی دانم با من بود یا با طرف ، یا این كه با خودش حرف زده بود؟ نفسم راحت درنمی آمد. رفیق طرف همان طور كه سرپا مانده بود بازدست او را كشید، اما طرف یك نگاهش به دایی بود و یك نگاهش به گزن ِ دایی و آن زانوهای یوغورش هی عین بادبزن چینی با كم و زیادشدن نور، باز و بسته می شد.
یك نخ سیگار تعارف كردم به دایی ، اما تحویل نگرفت ، انگار با او نبودم ، انگار اصلاً مرا نمی شناخت ، یا حالا وقت این طور كارها نبود. باز دایی خم شد و قبل از این كه طرف تكانی بخورد، جلدی نوك گزنش را كرد تو سوراخ جادكمه دوم طرف و كشید و خنداخند گفت : حالا شدند دوتا.
و عین قرقی دستش را پس كشید و زد زیر خنده . چراغ قوه كنترلچی دوری رو سر تماشاچی ها زد و رو ردیف ما ثابت ماند. حالا چاك های لب آویزان كت طرف انگار تو صف وایستاده بودند. رفیق یارو گفت : انگارمی خواهی این شب جمعه ای اوستا جواب مان كند؟ طرف جواب نداد. انگار اوستا و دنیا و هر چی كه توش بود، از یادش رفته بود. بعد گزن دایی انگار زنده باشد تو دستش چرخید و چرخید تا نوكش رو به زمین آرام و قرار گرفت .
حالا آن نور خون رنگ طوری افتاده بود رو تیغه گزن كه انگار گزن ازخودش نور می داد، و دایی محمود انگار عمداً طوری عكس نور را رو تیغه میزان كرده بود كه رو صورت طرف ، خط قرمز و خوشگلی را می توانستی درست وسط دو ابروی پرموش ببینی . چشم های طرف انگار قفل شده بود به گزن .
بغل دستی ش كه راه افتاد رو به در، او هم تكان خورد. حالا از پشت كه نگاه شان می كردی می دیدی كه چه طور سلانه سلانه قوز كرده بودند و می رفتند، یك قوز بزرگ ، یك قوز كوچك . تو آن نور سرخ یك لحظه برق تیغه چاقوی طرف را دیدم . معلوم بود كه هنوز تو دستش بود. از حق نگذریم چاقوی خوشگلی بود. جان می داد آویزانش كنی به زنجیر و سر كوچه وایستی و دور انگشت بچرخانی ش و…
آن وسط ها كه رسیدند، یكی شان داد زد: خیلی نكبتی ، اوهوی !
معلوم نبود كدام شان بود، چون هر دو برگشته بودند رو به ما. دست گذاشتم رو پای دایی تا بداند حالا دیگر نوبت من است كه صدام را كلفت و بلند كنم و بگویم : انچوچك ! و بعدش عین دایی ، هر و هر بزنم زیر خنده و صدام را هم تا آن جا كه می توانم ببرم بالا و لابه لای خنده هام شیشكی آبداری هم ببندم ، تا باز فیلم جرواجر بخورد و تگزاسی ها رو اسب هاشان خشك بشوند و نصف بشوند و صدای سوت و داد و هوار خلق اللّه بلند شود.
 
با يک کليک همسر آينده خود را انتخاب کنيد
فروش بلیط هواپیما
پربیننده های تکناز
جدیدترین مطالب
لیزر
بچه های آسمان
Xبستن تبليغ
Xبستن تبليغ
فوتبال