فوتبال
تور مسافرتي
تور مسافرتي
تبليغات در تکناز
فوتبال

آدم اول(فصل اول)

مجموعه : داستان
یادداشت ویراستار متن فرانسه:اینك «آدم اول» را منتشر می كنیم. «آدم اول» اثری است كه آلبركامو پیش از مرگ مشغول نوشتن آن بوده است. دست نوشته آن روز 4 ژانویه 1960 در كیف او پیدا شد. این دست نوشته در 144 صفحه است كه قلم انداز پشت سرهم آمده و گاهی نه نقطه دارد و نه ویرگول و با دست خطی شتاب زده كه خوانندن آن دشوار است نوشته شده و باز نویسی هم نشده است ( به تصویرهای متن، صفحه های 10،49،109،233، نگاه كنید).
این كتاب را از روی دست نویس و نخستین متن ماشین شده ای كه فرانسین كامو آن را ماشین كرده است تنظیم نموده ایم. متن را از نو نقطه گذاری كرده ایم تا بهتر فهمیده شود. واژه هایی كه در خواندن آن ها مردد بوده ایم در كروشه نهاده شده است. واژه ها یا پاره هایی از جمله ها كه خواندن آن ها میسر نشده است با جای خالی میان كروشه مشخص شده است. زیرنویس هایی كه با ستاره مشخص شده است واژه های بدل است كه در متن دست نویس روی واژه اصلی نوشته شده و آن چه با حروف الفبا مشخص شده است، یادداشت های ویراستار با عدد مشخص شده است.
در پیوست ها متن ورق هایی ( كه از 1 تا 5 شماره گذاری كرده ایم) آمده است كه پاره ای از آن ها در دست نویس وارد شده ( ورق 1 پیش از فصل 4، ورق 2 پیش از فصل 6 مكرر) و سایر ورق ها (3، 4 و5) در پایان دست نویس.
دفتری كه عنوان آن «آدم اول( یادداشت ها و طرح ها)» است دفترچه ای است فنری با كاغذ شطرنجی كه مطالب آن خواننده را اجمالاً آگاه خواهد كرد كه نویسنده چگونه می خواسته است اثر خود را بپروراند، مطالب آن دفتر نیز جزء پیوست ها آمده است.
پس از خواندن«آدم اول» ملاحظه خواهید كرد كه ما نامه ای را كه آلبركامو اندكی بعد از دریافت جایزه نوبل برای معلم خود، لویی ژرمن، فرستاده است و همچنین آخرین نامه ای را كه لویی ژرمن برای او نوشته است جزء پیوست ها آورده ایم.
وظیفه خود می دانیم كه در این جا از «اودت دیانی كره آش»، «روژه گرونیه» و «روبر گالیمار» به پاس مساعدتی كه همراه با محبت بی دریغ و استوار در حق ما مبذول داشته اند سپاس گزاری كنیم.
كاترین كامو

با پایمردی بیوه كامو
تقدیم به تو كه هرگز نمی توانی این كتاب را بخوانی.
در جستجوی پدر

برفراز دلیجانی كه در جاده ریگ زار حركت می كرد، ابرهای درشت و پرپشت، تنگ غروب به سوی مشرق روان بودند. سه روز پیش این ابرها بر فراز اقیانوس اطلس جمع شده و منتظر مانده بودند تا باد مغرب برسد، سپس راه افتاده بودند، نخست آهسته آهسته و رفته رفته تندتر، از فراز آب های شب تاب پاییزی گذشته و راست به سوی خشكی رفته بودند، بر قله های مراكش نخ نخ شده بودند، بر بالای بلندی های الجزایر باز هم دسته دسته شده بودند و اكنون در نزدیكی های مرز تونس تلاش می كردند كه به دریای تیرنه برسند تا در آن جا محو شوند. پس از نوردیدن هزاران كیلومتر بر فراز این جزیره مانند پهناور كه شمالش را دریای سیال حفاظت می كرد و جنوبش را امواج جامد شن ها و پس از گذشتن از فراز این اقلیم بی نام، با شتابی اندكی بیش از شتابی كه امپراتوری ها و قوم ها در هزاران هزار سال به خرج داده اند، شوق شان فرو كشیده بود و پاره ای ار آن ها از همان وقت آب شده و به صورت قطره های درشت و كم یاب بارانی در آمده بودند كه شروع كرده بود به ضرب گرفتن روی سرپناه پارچه ای بالای سر چهار مسافر.
دلیجان روی جاده قرچ قرچ می كرد، جاده درست طرح ریزی شده بود اما هنوز كوبیده نشده بود. گاه گاه زیر طوقه آهنی یا زیر سم اسبی جرقه ای می زد یا سنگ آتش زنه ای به چهارچوب دلیجان می خورد یا، برعكس، با صدای خفه ای در خاك نرم گودال فرو می رفت. با این همه دو اسب زبان بسته مرتباً پیش می رفتند، گاه به گاه سكندری می خوردند و سینه هایشان را جلو داده بودند تا بتوانند دلیجان پر از اثاث منزل را بكشند و جاده را با دو جور قدم متفاوت پشت سر می نهادند. یكی از آن ها گاهی هوای بینی اش را با سر و صدا بیرون می داد و همین كار قدم هایش را نامیزان می كرد. آن وقت عربی كه دلیجان را می راند پهنای افسار كار كرده را بر پشت آن اسب می زد و حیوان با مهارت ضرب آهنگ قدم خود را از سر می گرفت.
مردی كه روی نیمكت جلویی پهلوی سورچی نشسته بود، فرانسوی سی ساله ای بودكه با قیافه گرفته به دو كفلی كه زیر پای او می جنبید نگاه می كرد. مردی بود خوش قد و بالا، چاق و چله، با صورت دراز و پیشانی بلند و چهارگوش و آرواره قوی و چشمان كم رنگ، به رغم فصلی كه مدتی از آن می گذشت یك كت كتانی سه دگمه به تن داشت كه به مد روز یخه آن بسته بود و روی موهای كوتاه شده اش كاسكت نرمی نهاده بود. موقعی كه باران شروع به باریدن روی سر پناه بالای سرشان كرد، مرد رو به توی دلیجان كرد و فریاد زد «خوبی؟» روی نیمکت دوم كه بین نیمكت اول و تلی از چمدان ها و اثاث كهنه خفت افتاده بود، زنی با لباس فقیرانه اما پوشیده در شالی از پشم زبر، با بی حالی به مرد لبخند زد وبا حركت مختصری از روی تعارف گفت: «آره، آره. » پسرك چهار ساله ای خود را به زن چسبانده و خوابیده بود. زن چهره دلپذیر و با تناسبی داشت، با موهای اسپانیایی موج دار و مشكی و بینی كوچك راست و نگاهی زیبا و گرم از چشمانی بلوطی رنگ. اما در این چهره چیزی بود كه آدم را تكان می داد. نه این كه فقط از آن گونه نقاب هایی باشد كه خستگی یا چیزی شبیه به آن موقتاً بر خط های صورتش كشیده باشد، نه، بیش تر می توان گفت نوعی حالت گیجی و حواس پرتی دلپذیری بود كه برخی از معصومان همواره بر چهره دارند اما در چهره آن زن به طرز گذرایی روی خط های صورت نمایان می شد. گاهی مهربانی بسیار چشمگیر نگاهش با برقی از ترس بی جهت درمی آمیخت كه بی درنگ خاموش می شد. با كف دستش كه از كار پینه بسته بود و بندهای انگشتانش اندكی گره دار شده بود ضربه ملایمی به پشت شوهرش زد و گفت: «خوبم، خوبم.» و فوراً از لبخند زدن دست كشید و از زیر سرپناه به تماشای جاده پرداخت كه بركه های آن شروع كرده بود به برق زدن.
مرد رو به عرب كرد كه ساكت بود و چفیه با عقال زرد به سر داشت و هیكلش با آن شلوارك زمختی كه خشتكش گشاد و پاچه آن بالای ماهیچه پایش تنگ شده بود، پف كرده بود. «هنوز هم خیلی راه هست؟» عرب از زیر سبیل های پرپشت سفیدش لبخند زد. « هشت كیلومتر دیگر رسیده ای.» مرد رو برگرداند، نگاهی بی لبخند اما با مواظبت به زنش انداخت. زن هنوز چشم از جاده برنداشته بود. مرد گفت:« افسار را بده دست من.» – عرب گفت « هرجور بخواهی.» افسار را به دست او داد، مرد پاهایش را بلند كرد تا عرب پیر از زیر آن ها سر بخورد و جایش را با او عوض كند. مرد با دو ضربه از پهنای افسار اختیار اسب ها را به دست گرفت و اسب ها طرز قدم خود را از سر گرفتند و ناگهان مستقیم تر حركت كردند. عرب گفت:«معلوم است كه اسب می شناسی.» پاسخ رسید، كوتاه و بی آن كه مرد لبخند بزند: مرد گفت: «آره.»
روشنایی رنگ باخته بود و ناگهان شب فرا رسید. عرب فانوس چهارگوشی را که در سمت چپش قرار داشت از جعبه آن بیرون كشید و به طرف ته دلیجان چرخید و چند كبریت درشت را برای روشن كردن شمعی كه در فانوس بود آتش زد. بعد فانوس را سرجایش گذاشت. اكنون باران ملایم و یك ریز می بارید و در نور كورسوی چراغ می درخشید و در آن دور و بر، تاریكی یك دست را از صدای خفیفی می انباشت. گاه گاه دلیجان از كنار خار زارها می گذشت، درختان پا كوتاه چندلحظه اندكی روشن می شد. اما در بقیه اوقات دلیجان از میان فضای برهوتی كه تاریكی آن را پهناورتر می نمود می گذشت. فقط بوی علف سوخته یا، ناگهان، بوی تند كود آدم را به این فکر می انداخت كه گه گاه از كنار كشت زارها می گذرد. زن از پشت سر راننده حرفی زد و مرد كمی اسب ها را كند كرد وبه عقب خم شد. زن تكراركرد -«هیچ كس نیست. – میترسی؟ -چی گفتی؟» مرد حرفش را، این بار با فریاد،تكرار كرد. «نه،نه، با تو كه هستم نه.» اما زن مضطرب به نظر می رسید. مرد گفت – «دردت گرفته؟ -یك كمی.» مرد اسب ها رابیشتر به حركت آورد و باز هم فقط صدای زمخت چرخ ها كه شیار می انداخت و صدای هشت سم نعل دار كه برجاده می خورد تاریكی شب را پر می كرد.
یكی از شب های پاییز 1913 بود. مسافران دو ساعت پیش ار آن ایستگاه بونه راه افتاده بودند: پس از یك شبانه روز مسافرت روی نیمكت های سخت قطار درجه سه از الجزیره به آن ایستگاه رسیده بودند. در ایستگاه، دلیجان و عربی را دیده بودند كه منتظرشان بود تا آنان را به ملك موقوفه ای ببرد كه نزدیك دهكده كوچكی در بیست كیلومتری، میان زمین های زراعتی بود و قرار بود مرد مباشرت آن را بر عهده بگیرد. مدتی وقت گرفت تا چمدان ها و خرد ریزها را بار دلیجان كردند و بدی جاده هم بیشتر سبب تأخیر شان شده بود. مرد عرب، چنانكه گویی حس كرده است كه هم سفرش نگران است به او گفت :«نترسید. این جا حرامی پیدا نمی شود.» مرد گفت:«حرامی همه جا هست. ولی من هم چیزی را كه باید داشته باشم دارم.» و با دست روی جیب كوچك خود زد. عرب گفت:«حق داری. دیوانه همه جا پیدا می شود.» در این موقع، زن شوهرش را صدا زد. گفت :«هانری،دردم گرفته.» مرد غرغری كرد و اندكی بیشتر اسب ها را به حركت آورد. گفت :« الان می رسیم.» لحظه ای بعد باز هم به زنش نگاه انداخت. زن با گیجی غریبی به روی او لبخند زد و با این حال به نظر نمی رسید كه درد می كشد. «آره،خیلی.» مرد با همان جدیت به او نگریست. و زن باز هم رودربایستی به خرج داد. «چیزی نیست.شاید از قطار است.» عرب گفت: «نگاه كن،رسیدیم به ده.» راستی هم در سمت چپ جاده اندكی دورتر چراغ های سولفرینو را دیدند كه باران آنها را تار كرده بود. عرب گفت: «ولی تو باید از جاده سمت راست بروی.» مرد دو دل بود، رو به زنش كرد. پرسید:«برویم خانه یا به ده؟» – «اوه!برویم خانه، بهتر است.» اندكی دورتر، دلیجان به سمت راست به طرف خانه ناشناخته ای پیچید كه در انتظار آنان بود. عرب گفت :«یك كیلومتر مانده.» مرد رو به زنش گفت :«رسیدیم.» زن دولا شده بود و صورتش را میان دستهایش فرو برده بود. مردگفت :«لوسی.» زن تكان نمی خورد. مرد دستی به او زد. زن بی صدا گریه می كرد. مرد در حالی كه هجاها را از هم جدا می كرد همراه با اشاره سر و دست گفت: «تو برو بخواب. من می روم دنبال دكتر.» – «آره. برو دنبال دكتر. خیال می كنم وقتش است.» عرب حیرت زده آنها را نگاه می كرد. مرد گفت: «دارد یك بچه می آورد. توی ده دكتر هست؟» – «آره،اگر دلت بخواهد می روم دنبالش.» – «نه، تو توی خانه بمان. مواظبت کن. من تندتر می روم. درشکه دارد یا اسب؟» – «درشكه دارد.» پس از آن عرب به زن گفت: «پسر پیدا می كنی . خدا كند خوشگل باشد.» زن به او لبخند زد، بی آنكه ظاهرش نشان بدهد فهمیده است یا نه. مردگفت:« نمی شنود. توی خانه باید داد بزنی و با اشاره حرفت را بفهمانی.»
دلیجان ناگهان از صدا افتاد و تقریباً بی سروصدا حركت می كرد. جاده باریك تر شده و از آهك پوشیده بود. از كنار انبارهای كوچكی می گذشت كه پوشیده از سفال بود و پشت آن ها نخستین ردیف تاكستان ها دیده می شد. بوی تند آب انگور تخمیر نشده به بینی شان خورد. از ساختمان های بزرگی گذشتند كه بامهای بلندی داشت، و چرخ های دلیجان تفاله های كوره را كه حیاط مانند بی درختی را با آن فرش كرده بودند له می كرد. عرب بی آنكه حرفی بزند افسار را گرفت تا بكشد. اسبها ایستادند، و یكی از آن ها نفس نفس می زد. عرب با دست خانه كوچكی را كه با آهك سفید شده بود نشان داد. یك درخت موپیچ دور ِدر كوچك كوتاه خانه، كه چهارچوب آن براثر كات زنی درخت آبی شده بود، پیچیده بود. مرد پرید روی زمین و زیر باران به سوی خانه دوید. در را باز كرد. در به قسمت تاریكی باز می شد كه بوی اجاق خالی می داد. عرب كه دنبال او آمده بود در تاریكی یك راست به طرف بخاری دیواری راه افتاد و كبریتی زد و رفت و چراغ نفت سوزی را كه وسط آن جا روی میز گردی بود روشن كرد. مرد فقط آن قدر فرصت پیدا كرده بود كه بفهمد آن جا مطبخ دوغاب زده ای است با یك ظرف شویی كه از آجر قرمز پوشیده شده، یك قفسه كهنه و تقویم رطوبت زده ای به دیوار آن. پلكانی پوشیده از همان آجر قرمز به طبقه بالا می رفت. مرد گفت: «آتش روشن كن» و به طرف دلیجان برگشت. (پسركوچك را با خود برده بود یانه؟) زن بی آنكه حرفی بزند منتظر بود. مرد او را در بغل گرفت تا از دلیجان پایین بیاورد، لحظه ای اورا در بغل نگاه داشت، سر او را برگرداند.«می توانی راه بروی؟»، زن گفت:«آره»، و با دست پینه بسته اش بازوی مرد را نوازش كرد. مرد او را كشان كشان به خانه برد. عرب آتش روشن كرده بود و با حركات دقیق و فرز آن را باشاخه مو می آراست. زن نزدیك میز ایستاده بود، دستش را روی شكمش گذاشته بود و بر صورت زیبایش كه به سوی نور چراغ برگشته بود اینك امواج درد می گذشت. چنین می نمود كه نه متوجه رطوبت شده است و نه متوجه متروكی و فقرخانه. مرد در اتاق های طبقه بالا گشتی زد. سپس آمد بالای پلكان. « توی آن اتاق بخاری نیست؟» عرب گفت: – «نه، تو آن یكی هم نیست.» مرد گفت: – «بیا.» عرب رفت پهلوی مرد. سپس پشت او پیدا شد، یك سر تشكی را گرفته بود كه مرد سر دیگر آن را به داشت. تشك را كنار بخاری گذاشتند. مرد میز را به گوشه ای كشاند، عرب هم به طبقه بالا رفت و با یك بالش و چند تا پتو پایین آمد. مرد به زنش گفت: «بخواب آنجا» و او را به طرف تشك برد. زن دو دل بود. حالا بوی موی رطوبت گرفته اسب را كه از تشك بلند می شد می شنیدند. زن مثل اینكه بالاخره فهمیده باشد آن جا چه جور جایی است با ترس و لرز دور و بر خود را نگاه كرد و گفت: « من كه نمی توانم لباس هایم را در بیاورم.» مرد گفت: «هر چه لباس زیر داری در بیاور.» و دوباره گفت: «لباس های زیرت را دربیاور.» بعد به عرب گفت: «ممنون. یكی از اسب ها را باز كن. من سوارش می شوم و می روم ده.» عرب رفت بیرون. زن پشتش را به شوهرش كرده بود و گشت می زد، شوهرش هم دور خود می چرخید. بعد زن لم داد وهمین كه دراز كشید و داشت پتوها را روی خود می كشید فقط بكبار نعره ای طولانی از ته حلقش برآورد گویی می خواست یك باره خود را از همه فریادهایی كه درد در او انباشته بود خلاص كند. مرد كه پهلوی تشك ایستاده بود گذاشت تا نعره بزند و بعد، وقتی زن ساكت شد، كلاهش را برداشت، زانو به زمین زد و روی پیشانی زیبا، بالای چشمان بسته اش را بوسید. سپس كلاهش را دوباره بر سرگذاشت ورفت بیرون زیر باران. اسبی كه از دلیجان باز شده بود مدتی بود دور خود می چرخید، سم دست هایش در تفاله كوره فرو رفته بود. عرب گفت: «می روم یك زین پیدا كنم» – «نه، همان افسارش را بگذار بماند. همین طور سوارش می شوم. چمدان و اسباب ها را ببر توی آشپزخانه. تو زن داری؟ – مرده است. پیر شده بود. – دختر داری؟ نه، شكر خدا. ولی عروسم هست – بهش بگو بیاید. – می گویم. برو به سلامت.» مرد به عرب پیر نگاه كرد كه زیر باران ریز بی حركت ایستاده بود و از زیر سبیل های خیسش به او لبخند زد. مرد لبخند نمی زد اما با چشمان شفاف و تیزبینش به او نگاه می كرد. سپس دست به طرف عرب دراز كرد كه او آن را به سبك عربها با نوك انگشتانش گرفت و بعد انگشتانش را روی لبانش گذاشت. مرد برگشت و صدای خش خش تفاله كوره را درآورد، به طرف اسب راه افتاد و بر پشت برهنه اسب پرید و با یورتمه كند دور شد.
از ملك موقوفه كه بیرون رفت، راه چهار راهی را در پیش گرفت كه بار اول چراغ های ده را از آنجا دیده بود. اكنون چراغ ها با پرتو درخشان تری می درخشید، باران بند آمده بود، و جاده كه از سمت راست به سوی چراغ ها می رفت مستقیم از میان تاكستان هایی كشیده می شد كه پرچین های سیمی آن ها جا به جا برق می زد. تقریباً در نیمه راه، اسب خود به خود كند كرد و از دویدن افتاد. به كلبه مانند چهارگوشی نزدیك می شدند كه قسمتی از آن با سنگ و آجر ساخته شده و به صورت اتاق درآمده بود و قسمت دیگر را كه بزرگتر بود با تیر و تخته درست كرده بودند و سایبان بزرگ لبه برگشته ای روی پیشخان مانند برجسته ای داشت. بر روی دری كه با زبانه به قسمت سنگی و آجری نصب شده بود این عبارت را نوشته بودند: «غذاخوری زارعی مادام ژاك.»اندكی نور از زیر در بیرون می زد. مرد اسبش را چسبانده به در نگه داشت و بی آنكه پیاده شود در زد. بی درنگ كسی از درون با صدای زنگ دار و قاطع پرسید: «چه خبره ؟» – «من مباشر تازه موقوفه سنت آپوتر هستم. زنم دردش گرفته. كمك می خواهم.» هیچ كس جواب نداد. لحظه ای بعد چفت های در كشیده شد، میله های پشت در برداشته و سپس كنار زده شد و در نیمه باز شد. موهای سیاه وزوزی یك زن اروپایی پیدا شد كه گونه هایش گوشت آلو و بینی اش كمی پهن و لب هایش كلفت بود. «اسم من هانری كورمری است. می توانید بیایید پیش زن من؟ من می روم دنبال دكتر.» زن با چشمی به مرد خیره شده بود كه به سبك سنگین كردن مردان و فلك زدگان عادت داشت. مرد هم نگاه اورا با قوت تاب می آورد ولی حتی یك كلمه بیشتر توضیح نداد. زن گفت: «می روم. تو برو.» مرد تشكر كرد و با پاشنه های پایش به اسب ضربه زد. چند لحظه بعد از میان یك جور پشته هایی از خاك خشك گذشت و به ده نزدیك شد. خیابانی كه ظاهراً تنها خیابان ده بود پیش پایش بود و این سو و آن سوی خیابان را خانه های كوچك یك طبقه، همه شبیه هم، گرفته بود و مرد آن خیابان را درپیش گرفت تا به میدان كوچكی پوشیده از آهك رسید و آنجا به صورتی كه انتظار نمی رفت جای گاهی با بدنه فلزی برای نواختن موسیقی دیده می شد. در میدان هم، مانند خیابان، پرنده پر نمی زد. كورمری به طرف یكی از خانه ها می رفت كه اسب رم كرد. عربی كه عبای تیره و پاره ای پوشیده بود از دل تاریكی بیرون جسته بود و به سوی او می آمد. كورمری فوراً از او پرسید:«خانه دكتر.» عرب سوار را براندازكرد. پس از آنكه او را برانداز كرد گفت:«بیا.» خیابان را در جهت معكوس در پیش گرفتند. روی یكی از ساختمان ها كه قسمت هم كف آن از زمین بالاتر بود و از پلكانی دوغاب زده به آن راه داشتند، نوشته بودند: «آزادی، برادری.» پهلوی ساختمان باغچه ای میان دیوارهای خشت و گلی بود كه در ته آن خانه ای قرار داشت، عرب خانه را نشان داد و گفت:«اینه ها.» كورمری از اسب پایین پرید و با گام هایی كه هیچ نشانی از خستگی نداشت از باغچه گذشت بی آنكه نخل پاكوتاهی را كه درست وسط باغچه بود و برگ هایش خشك شده و تنه اش پوسیده بود ببیند. در زد. كسی جواب نداد. برگشت. عرب ساكت آنجا منتظر بود. مرد دوباره در زد. صدای پایی از آن طرف بلند شد و پشت در قطع شد. اما در باز نشد. كورمری بازهم درزد و گفت: «دنبال دكتر آمده ام.» بی درنگ چفت های در كشیده شد و در باز شد. سر و كله مردی پیدا شد كه قیافه ای جوان و ظریف داشت اما موهایش تقریباً سفید شده بود، اندامش بلند و نیرومند بود، ساق پایش را محكم در مچ پیچ پیچیده بود و یك جور كت شكاری پوشیده بود. لبخند زنان گفت: «سلام، شما كجایی هستید؟ تا حالا ندیده بودمتان.» مرد توضیح داد. «ها بله، شهردار به من خبر داده بود. ولی آخر اینجا هم شد جا كه آدم بیاید بزاید.» مرد گفت كه فكر می كرده است قضیه دیرتر پیش می آید و حتماً اشتباه كرده است. «خوب، برای همه پیش می آید. بروید، من ماتادور را زین می كنم و دنبالتان می آیم.»
دكتر، سوار براسب خاكستری خال خال، در نیمه راه بازگشت، زیر باران كه باز شروع به باریدن كرده بود، به كورمری رسید كه اینك از سر تا پا خیس شده گفت:«عجب رسیدنی، ولی خودتان خواهید دید این جاها خوب است فقط پشه دارد و حرامی بیابانی.» خود را به محاذات همراهش نگه می داشت. «ببینید، از دست پشه ها تا بهار در امان هستید. اما حرامی ها…» خندید، اما آن یكی بی آنكه یك كلمه حرف بزند هم چنان جلو می رفت. دكتر با كنجكاوی به او نگریست و گفت: «ابداً نترسید، همه چیز به خوبی و خوشی تمام می شود.» كورمری نگاه چشمان كم رنگ خود را به سمت دكتر برگرداند، اورا با آرامی نگریست و با سایه ای از صمیمیت گفت: «نمی ترسم. من به سختی كشیدن عادت دارم.» – «بچه اولتان است؟» – «نه، پسر چهار ساله ام را گذاشته ام الجزیره پیش مادر زنم.» به چهار راه رسیدند و راه موقوفه رادر پیش گرفتند. دمی بعد تفاله كوره زیرپای اسب ها به هوا می پرید. وقتی اسب ها ایستادند و سكوت دوباره برقرار شد، صدای نعره ای شنیدند كه از خانه بلندشد. هر دو مرد پیاده شدند.
در زیر درخت مو كه آب از آن می چكید سایه ای پناه گرفته و در انتظارشان بود. نزدیك تر كه شدند عرب پیر را دیدند كه یك گونی به سرش كشیده بود. دكتر گفت: «سلام، قدور، وضع چه جوره؟» پیرمرد گفت: «نمی دانم، مخصوصاً كه من حاضر نیستم پیش زنها بروم.» دكتر گفت: «چه رسم خوبی. مخصوصاً پیش زن هایی كه نعره هم می كشند.» اما دیگر هیچ نعره ای از درون خانه نمی آمد. دكتر در را باز كرد و وارد شد، كورمری هم به دنبالش.
روبروی آنان آتش فراوانی از شاخه های مو در بخاری دیواری شعله ور بود و حتی بیش از چراغ نفتی كه در قابی از مس و مروارید از وسط سقف آویزان بود مطبخ را روشن می كرد. در سمت راست شان، ظرف شویی ناگهان از پارچ فلزی و حوله پوشیده شده بود. در سمت چپ، میز وسط مطبخ را به جلو قفسه كوچك چوپ سفید لرزانی هل داده بودند. حالا یك چمدان كوچك، یك قوطی كلاه و یك بقچه روی میز را پوشانده بود. در تمام گوشه كنارهای مطبخ بار و بندیل های كهنه، از جمله یك سبد بزرگ همه گوشه كنارها را گرفته بود و فقط یك جای خالی در وسط، نزدیك آتش، مانده بود. در این جای خالی، روی تشكی كه عمود بر بخاری دیواری پهن كرده بودند، زن دراز كشیده بود، صورتش روی بالش بی روبالشی اندكی به یك ور افتاده و موهایش اكنون از هم باز شده بود. اینك دیگر پتوها نیمی از تشك را می پوشاند. در سمت چپ تشك، صاحب غذاخوری زانو زده بود و تكه نپوشیده تشك را می پوشاند. حوله ای را كه آب قرمز از آن می چكید در طشتی می چلاند. در سمت راست زن عربی، بی حجاب، چهار زانو نشسته بود و طشت لعابی دیگری را كه اندكی پوسته پوسته شده و بخار آب گرم از آن بلند بود به حالتی كه گویی پیشكش می كند در دست هایش گرفته بود. این دو زن هیكل خود را روی دو طرف ملافه دولایی انداخته بودند كه از زیر تنه بیمار می گذشت. سایه ها و شعله های بخاری روی دیوارهای دوغاب زده و بسته هایی كه اتاق را انباشته بود بالا و پایین می رفت و از آنها هم نزدیك تر روی صورت های آن دو زن پرستار و روی تن زن بیمار كه زیر پتو مچاله شده بود به سرخی می زد.
وقتی كه دو مرد وارد شدند زن عرب نگاه سریعی به آن ها انداخت و خندۀ ریزی كرد بعد روبه طرف آتش چرخاند، دست های لاغر و سیاه سوخته اش هم چنان طشت را پیشكش می كردند. زن صاحب غذاخوری نگاهی به آنان كرد و با خوشحالی فریاد كشید: «دكتر، دیگر احتیاجی به شما نیست. كار خودش تمام شد.» زن از جا برخاست و هر دو مرد در كنار بیمار چیز بی شكل خون آلودی دیدند كه با نوعی حركت در جا تكان می خورد و اكنون صدای ممتدی از او بیرون می آمد كه شبیه قرچ قرچ زیر زمینی كمابیش نامحسوسی بود. دكتر گفت:«این طور می گویند. كاشكی به بند ناف دست نزده باشید.» زن خنده كنان گفت: «نه، باید یك كاری را هم برای شما می گذاشتیم.» از جا برخاست و جای خود را به دكتر داد كه او هم نوزاد را از چشمان كورمری

با يک کليک همسر آينده خود را انتخاب کنيد
فروش بلیط هواپیما
a
Xبستن تبليغ
فوتبال