فوتبال
تور مسافرتي
تور مسافرتي
تبليغات در تکناز
فوتبال

در بیشه قصه

مجموعه : داستان
شهادت مرد هیزم شکنی که در کلانتری ازاو بازپرسی شده بود بله آقا من بودم که جسد را پیدا کردم. امروز صبح که طبق معمول برای بریدن اندازه مقرری چوب به جنگل می رفتم جسد مزبور را در بیشه ای که در گودی کوهستان قرار دارد پیدا کردم.
جای دقیق آن؟
تقریباَ صدو پنجاه گز دورتر از جاده یاماشیتا. این بیشه ای از نی و خیزران است و از جاده به دور افتاده است.
جسد آن مرد به پشت افتاده بود و لباس کیمونوی ابریشمی آبی رنگی بر تن داشت. عمامه چروک شده ای به رسم مردم کیوتو به سر بسته بود. یک ضربه شمشیر سینه اش را سوراخ کرده بود. ساقه های شکسته خیزران اطراف جسد همه خونی بود. نه دیگر از آن جسد خون نمی آمد، فکر می کنم که زخم خشک شده بود. خرمگسی خود را به آن زخم چسبانیده بود که متوجه آمدن من نشد.
می پرسید که آیا شمشیر و یا چیز هایی ازاین قبیل در آن جا دیدم؟
نه آقا، هیچ چیز، فقط یک ریسمان پیدا کردم که کنار ریشه درخت آزاد افتاده بود. اما علاوه بر آن ریسمان شانه ای نیز پیدا کردم. همین ها و بس، ظاهراَ می بایستی که پیش از قتل نزاعی شده باشد زیرا علف ها و ساقه های خیزران اطراف همه شکسته و خورد شده بود.
آیا اسبی در آن جا بود؟
نه آقا، مشکل است که آدم آن جا داخل شود. دیگر اسب جای خود را دارد.
———————-

شهادت راهب بودایی مسافری که در کلانتری از او باز پرسی شده بود
وقتش؟ نزدیک ظهر دیروز بود؟ آن مرد نگون بخت از سکی یاما به یاماشیتا می رفت. وی پیاده رهسپار بود و زنی اسب سوار به همراه داشت که حالا می فهمم زوجه اش بوده است. روسری آن زن فرو افتاده بود و چهره اش را مخفی کرده بود. آن چه من توانستم از او ببینم رنگ لباسش بود که بنفش کم رنگ بود. اسبش کرند و یال قشنگی داشت و قد آن خانم؟ تقریباَ یک گزو نیم بود. چون راهبی بودایی هستم توجه زیادی به مشخصات او نکردم. باری آن مرد با شمشیر و تیر و کمان مسلح بود و می توانم به یاد آورم که بیست عدد تیر در ترکش داشت.
هیچ فکر نمی کردم که وی به چنین سرنوشتی دچار می شود. به راستی زندگانی انسان هم چون قطره ای شبنم که با شعاع نور محو شود فنا پذیر است. کلمات نمی تواند تاثراتم را شرح دهد.
———————-

شهادت پاسبانی که در کلانتری از او بازپرسی شده بود
مردی را که من بازداشت کرده ام؟ او راه زن بدنام و رسوایی به نام تاجومارواست. وقتی او را بازداشت کردم روی پل آواتاگوجی از اسب به زمین افتاده و می نالید. وقت آن؟ شب گذشته بود. از برای توضیح بیش تر خوب است عرض کنم که من روز گذشته خواسته بودم او را دست گیر کنم ولی متأسفانه موفق به فرار شد. کیمونوی ابریشمی آبی سیری پوشیده بود و شمشیر بزرگ و ساده ای به کمر بسته بود و همین طور که ملاحظه می فرمایید تیروکمانی نیز از جایی به دست آورده بود. می فرمایید که این تیر و کمان شبیه تیر و کمان مرد مقتول است؟ پس باید گفت که قاتل تاجومارو است. این کمان و نوار چرمی اش، این ترکش سیاه صیقل خورده ، این هفده تیر با پر عقاب، فکر می کنم این ها تنها چیز هایی بود که آن مرد با خود داشت، بله آقا، اسب، ملاحظه می فرمایید اسب کرندی است که یال های قشنگی دارد. آن را کمی پایین تر از پل کنار جاده در حال چرا پیدا کردم. دهنه درازش نیز آویزان بود. راستی که از اسب به زمین افتادنش قدرت پروردگار بود. در میان حرامیانی که در اطراف کیوتو پرسه می زنند تاجومارو از همه بیش تر زن ها را اذیت کرده است. پاییز گذشته زنی که از زیارت معبد توریت به کوهستان باز می گشت و گویا برای دیدار اقوامش رفته بود با اتفاق دخترش کشته شد. گمان می رود که این کار را او کرده باشد و اگر این تبه کار آن مرد نگون بخت را به قتل رسانیده باشد نمی توان حدس زد که چه بلایی به سر زنش آورده است. خوب است که جناب عالی به این نکته هم توجه فرمایید.
———————-

شهادت پیرزنی که در کلانتری از او بازپرسی شده بود
بله آقا، آن جسد مردی است که با دخترم ازدواج کرده بود. او از اهالی کیوتو نیست. وی یک سامورایی و از اهالی کوکوفو در ایالت واکاسا است. نام او کانازاوا نیست و تاکی هیتو است. بیست وشش سال دارد. وی اخلاق ملایمی داشت. یقین دارم کاری که دیگران را به خشم اندازد نکرده است. دختر من اسمش هاساکو است و نوزده سال دارد، وی دختری سرزنده و بازی گوش است. ولی یقین دارم که جز تاکی هیتو مردی دیگررا نمی شناخت. او جثه ای کوچک و صورتی بیضی شکل و گندم گون دارد و در گوشه چشم چپش یک خال است.
دیروز تاکی هیتو به اتفاق دخترم به سمت واکاسا حرکت کرد. چه بخت بدی. همه چیز باید به این سرنوشت شوم ختم شود. چه بلایی به سر دخترم آمده است؟ باید از دست دادن دامادم را بپذیرم ولی سرنوشت دخترم مرا رنج می دهد. برای خدا هرچه از دست تان می آید بکنید و او را پیدا کنید. من از آن راهزن که اسمش تاجومارو یا هر چه دیگر باشد نفرت دارم. نه تنها دامادم، بلکه دخترم…
(سخنان آخرین او در بغض و اشک محو شد.)
———————-

اعترافات تاجومارو
آن مرد را من به قتل رساندم. ولی زن را نکشتم. به کجا رفته است؟ نمی دانم. آه یک دقیقه صبر کنید. شکنجه نمی تواند مرا به اعتراف چیزی که نمی دانم وادار کند. حالا که کار به این جا کشیده است چیزی را از شما پنهان نمی دارم.
دیروز بعد از ظهر این دو نفر را دیدم. درست در همان وقت بادی وزید و حجاب زن را به کنار زد و من صورتش را به نگاهی دیدم. در همان لحظه نیز چهره اش از نظرم پنهان شد. شاید به همین سبب چون بت ساتاوا در نظرم جلوه کرد. تصمیم گرفتم او را به چنگ آورم حتی اگر با کشتن مردش باشد، چرا؟ برای من آدم کشی آن اهمیتی را که شما بدان می دهید ندارد، وقتی که زنی به چنگ افتاد، مردش در هر صورت باید کشته شود. برای قتل او از شمشیری که به کمر داشتم استفاده کردم. آیا تنها من هستم که آدم می کشم؟ شما هم مردم را با پول و قدرت تان می کشید. حتی گاهی آنان را به عنوان این که به خیر و صلاحشان است می کشید. درست است که خونی از آن ها نمی ریزد و اگرچه سالم به نظر می آیند، ولی در هر حال آن ها را کشته اید. مشکل بتوان گفت کدام یک از ما گناه کارتریم.
(تبسم استهزاآمیزی بر لبش راه یافت.)
ولی اگر می شد که زنی را بدون قتل مردش به دست آورد خیلی خوب بود. باری تصمیم گرفتم تا آن زن را به چنگ آورم. سخت کوشیدم تا مردش را نکشم، اما عملی کردن آن منظور در جاده یاماشیتا مشکل بود ولی بالاخره آنان را تطمیع کردم و با خود به کوهستان بردم.
این کار بسیار آسان بود. رفیق راه شان شدم. به آن ها گفتم که در آن کوهستان دفینه ای کهن سال وجود دارد و من آن دفینه را گشوده ام و از آن مقدار زیادی شمشیر و آینه به دست آورده ام. شمشیرها و آینه ها را در بیشه ای که در پشت کوهستان قرار دارد مخفی ساخته ام. حالا می خواهم آن اموال را به کسی که خواهان باشد بفروشم. می بینید که حرص چه چیز بدی است؟ آن مرد پیش از آن که خود بداند تحت تأثیر سخن هایم قرار گرفت و در مدتی کم تر از نیم ساعت به اتفاق من به کوهستان راندند. چون به بیشه رسیدیم به ایشان گفتم که گنجینه در داخل بیشه و درخاک مدفون است.
خواهش کردم با من به درون بیشه بیاید و آن را ببیند. مرد مخالفتی نکرد، طمع کورش کرده بود. زن اظهار داشت که وی سوار بر اسب و در خارج به انتظار خواهد ماند. البته طبیعی بود که با دیدن آن بیشه انبوه چنین چیزی خواهد گفت. به راستی نقشه ام همان طورکه فکر می کردم عملی شد با آن مرد داخل بیشه شدم و زن را در خارج گذاشتم.
این بیشه تا فاصله ای پر از خیزران بود و تقریباَ پنجاه گز آن طرف تر جای بازی بود که در آن درختان آزاد یافت می شد. برای اجرای نقشه ام جای مناسبی بود. همان طور که راهم را از میان خیزران ها باز می کردم دروغ قابل قبولی ساختم که گنجینه را در پای درختان آزاد دفن کرده ام. به شنیدن این حرف، او نیز راه خود را به طرف درختان آزاد که اینک دیده می شد باز کرد و پیش رفت. پس از اندکی از انبوه خیزران ها کاسته شد و ما به جایی رسیدیم که چند درخت آزاد در یک ردیف قرار داشت. چون بدان جا رسیدیم وی را ناگهان از پشت گرفتم. او مردی جنگ جو و شمشیربازی تعلیم یافته بود ولی من او را بدان گونه اغفال کردم و او دیگر نمی توانست کاری کند. با شتاب او را به تنه درختی بستم. ریسمان از کجا آوردم؟ خدا را شکر که دزد هستم و باید آن را همیشه با خود داشته باشم چون هر لحظه ممکن است از دیواری بالا روم، البته از سرو صدا انداختن او نیز کار آسانی بود؛ دهانش را با برگ خیزران پر کردم.
چون از کار او فارغ شدم به نزد زن رفتم و از او خواهش کردم بیاید و شوهرش را ببیند. گفتم نمی دانم چرا ناگهانی حالش به هم خورده است. احتیاجی نیست بگویم که این حیله نیز به خوبی کارگر افتاد. زن در حالی که سربندش را به کنار زده و دستش را به من داده بود به دل بیشه آمد. به مجرد دیدن شوهر دشنه کوچکی بر کشید. هیچ زنی را بدان اندازه خشمگین ندیده ام. راستی اگر مواظب خود نمی بودم پهلویم را می شکافت. به عقب جهیدم ولی او پیوسته حمله می کرد. ممکن بود که مرا سخت زخمی کند و یا اصلاَ بکشد. ولی من تاجومارو هستم. دشنه کوچک او را با یک ضربه شمشیر از کفش بیرون کردم و به زمین انداختم. متهورترین زن ها بدون داشتن اسلحه بیچاره اند. بالاخره توانستم که کام دل را بدون کشتن شوهرش به دست آورم.
بلی، بدون کشتن شوهرش. هیچ میل نداشتم که شوهرش را بکشم. می خواستم که از بیشه بگریزم و آن زن را که اشک می ریخت در آن جا بگذارم، ولی دیدم که دیوانه وار به بازویم آویخت و با کلماتی شکسته گفت که از میان او شوهرش یکی باید بمیرد، می گفت، مرگ از ننگی که میان دو مرد گریبان گیرش شده بهتر است. با جملات بریده افزود که وی همسر آن مردی خواهد شد که از مبارزه پیروز بیرون آید. آن وقت میل شدیدی برای کشتن آن مرد در من به وجود آمد. (هیجان تأثرانگیز) یقین دارم که با گفتن این سخنان از شما سفاک تر به نظر می آیم، ولی شما سیمای آن زن را ندیده اید، به خصوص دیدگان سوزان اورا درآن هنگام مشاهده نکرده اید. وقتی چشمان او را درچشمان خود دیدم میلی سراپایم را گرفت که ولو صاعقه ای به سرم فرود آید او را به زنی درآورم.
می خواستم او را بگیرم… این آرزو سراپای وجودم را فرا گرفت. آن طور که شما فکر می کنید این تنها شهوت نبود؛ تا آن هنگام هیچ میلی جز شهوت نداشتم و به راستی می توانستم که او را به گوشه ای انداخته و به راه خود بروم. دیگر شمشیرم با این خون لکه دار نمی شد.
ولی از آن لحظه که به چشم او در آن بیشه تاریک نگریستم، مصمم شدم که آن جا را بدون کشتن آن مرد ترک نگویم. اما نمی خواستم برای قتل او بی انصافی کرده باشم. و از او خواستم تا با من مبارزه کند. (ریسمانی را که پای درخت آزاد یافته اید همان ریسمانی است که من آن جا انداختم ) او از خشم می غرید، شمشیر سنگین خود را به دست گرفت و به سرعت خیال و بدون آن که سخنی بگوید به من حمله ور شد. احتیاجی نیست که نتیجه مبارزه را بگویم، ضربه بیست وسومی… خواهش می کنم این را به یاد داشته باشید. هنوز از این مطلب حیرانم. تا کنون کسی در زیر آسمان بیش از بیست ضربه با من نجنگیده است.
(تبسم رضایت مندانه ای بر صورتش نقش بست).
چون از پا درآمد به سوی زن دویدم و شمشیرم را که از خون رنگین شده بود پایین آوردم. ولی در کمال حیرت اورا نیافتم، او گریخته بود. به دنبال او در میان درختان آزاد گشتم. گوش دادم وی فقط صدای خرخر آن مرد که نزدیک به مرگ بود شنیده می شد.
شاید آن وقت که ما مشغول مبارزه بودیم از بیشه خارج شده بود تا کمک بخواهد. با این فکر متوجه شدم که مسئله مرگ و زندگی در بین است. سپس شمشیر و تیر و کمان آن مرد را دزدیدم و به سمت جاده کوهستانی گریختم. اسب شان را در حال چرا دیدم. صحبت از حوادث بعدی جز اتلاف وقت چیزی نیست. ولی پیش از آن که وارد شهر شوم شمشیر را دور انداختم. این همه اعترافات من است، حالا که می دانم مرا حلق آویز می کنید خواهش می کنم آخرین حد مجازات را برایم قایل شوید.
(حالت بی اعتنایی به خود گرفت.)
———————-

اعترافات زنی که به معبد شی می زو آمده بود
مردی که کیمونوی آبی پوشیده بود پس از آن که به زور کام دل از من گرفت به شوهرم که به درخت بسته بود نگریست و با تمسخر خندید. آه که شوهرم می بایستی چه قدر ناراحت شده باشد. هرچه با رنج بیش تر به خود می پیچید، ریسمان بدنش را بیش تر می برید. خود را فراموش کرده بودم و با فروتنی به سوی او دویدم. بهتر است بگویم که خواستم به سویش بدوم. چون راه زن در همان وقت به زمینم افکند، درست درآن لحظه برقی غیرقابل توصیف در دیدگان شوهرم به چشمم خورد. چیزی که به شرح نمی آید… نگاه او حتی حالا نیز مرا به لرزه می اندازد. نگاه آنی شوهرم در آن وقت که نمی توانست سخنی بگوید ازسراسر قلبش خبر داد. در برق چشم او نه خشم بود و نه اندوه. فقط نوری سرد و نگاهی پر از تنفر بود. آه که نگاه او بیش تر از ضربه راه زن به من اثر کرد. بدون آن بدانم فریادی کشیدم و بیهوش افتادم.
چون زمانی گذشت و به خود آمدم متوجه شدم که مرد آبی پوش رفته است. شوهرم را دیدم که هنوز به ساقه درخت آزاد بسته است، با زحمت از روی ساقه های خیزران برخاستم و در چهره او نگریستم. حالت چشمان او مانند پیش بود.
در پس تحقیر سردی که از نگاه او می بارید تنفر نهفته بود، آه، ننگ، اندوه، خشم… نمی دانم چگونه شرح حال دل را بگویم. پا شدم و به سوی شوهر رفتم.
گفتم:«تاکی هیتو حالا که سرنوشت به این صورت درآمده است نمی توانم با تو زندگی کنم. مصمم شده ام بمیرم… ولی تو نیز باید بمیری… تو شاهد ننگ من بوده ای. نمی توانم تو را زنده بگذارم.»
او هنوز با تحقیر و تنفر به من می نگریست. در حالی که دلم از سینه به در می شد به دنبال شمشیرش گشتم. ولی مثل این که شمشیرش را مرد راه زن برده بود… تیروکمانش هم نبود. ولی خوش بختانه، دشنه کوچکم را که به زمین افتاده بود یافتم. آن را بالا بردم و بار دیگر گفتم:«اینک جانت را به من ده، من به دنبال تو روانم.» به شنیدن این سخنان لبان را به سختی به جنبش درآورد ولی چون دهانش پر از برگ خیزران بود صدایش به گوشم نرسید. ولی من با نگاهی سخنان او را فهمیدم. در حالی که از من نفرت داشت دیدگانش به فریاد می گفت «بکش» نمی دانم هشیار بودم و یا مدهوش. دشنه را از روی کیمونوی بنفش او در سینه اش فرو بردم. می بایستی که بار دیگر بیهوش افتاده باشم. چون وقتی چشم گشودم، دم واپسین را کشیده بود؛ ولی هنوز در بند بود. دسته نوری از میان برگ های درخت های آزاد و ساقه های خیزران بر چهره پریده رنگش تابیده بود. نفسم بند آمده بود، وقتی بند از بدن بی جان او جدا می کردم… و چه به سرم آمد تاب گفتن ندارم. به هر حال یارای مردن نداشتم. دشنه کوچک را به سینه فروبردم، خود را در دریاچه کنار کوهستان انداختم و کوشیدم به وسیله ای خود را تباه سازم، ولی توانایی پایان دادن به زندگی را نداشتم و اینک در ننگ زنده مانده ام. (تبسم حزن انگیزی صورتش را فراگرفت )… آن قدر بی ارزش شده ام که حتی کوان تون های نازک دل نیز مرا از خود رانده اند.
شوهرم را کشته ام، ناموسم را یک راه زن به باد داده است. چه کار کنم؟ من… من… (گریه به تدریج شدید شد.)
———————-

داستان مرد مقتول که روحش به وسیله واسطه ای سخن می گوید
مرد راه زن پس از آن که از زن من کام دل گرفت نزدیک به او نشست و سخنان تسلیت آمیز گفت. معلوم بود که نمی توانستم کلمه ای ادا کنم. سراسر بدنم به درخت بسته بود. اما چند بار به او نگریستم و کوشیدم تا به او بگویم «این دزد را باور مکن» می خواستم مقصود خود را به او بفهمانم. ولی زن من غمگین روی خیزران ها نشسته بود و به زانوها یش می نگریست و از تمام ظواهر چنین بر می آمد که به مرد گوش می دهد. از حسادت رنج می بردم، و مرد راه زن به سخنان زیرکانه خود ادامه می داد و از نکته ای به نکته دیگر می رفت؛ تا بالاخره پیشنهاد جسورانه و بی شرمانه اش را بر زبان آورد و گفت:«حال که عفت تو لکه دار شده است با شوهرت سازشی نخواهی داشت. آیا می خواهی همسر من شوی؟ بدان که علت اصلی خشونت رفتارم با تو فقط عشق بوده است.» او صحبت می کرد و زن من مجذوب به او گوش می داد، بعد سرش را بلند کرد، هیچ گاه او را به آن زیبایی ندیده بودم. حیف که به درخت بسته شده بودم.
زن زیبای من در پاسخ چه گفت؟ من در فضا گم شده ام ولی همیشه یاد پاسخ او مرا از خشم و حسادت می لرزاند. واقعاَ او گفت:«پس به هر جا می روی مرا با خود ببر.»
این پایان گناهش نیست؛ اگر همه این بود چنین عذاب نمی کشیدم. آن وقت که از بیشه بیرون می رفت دست در دست آن مرد راه زن انداخته بود؛ انگار که خواب باشد، بعد ناگهان با رنگ پریده برگشت و به من اشاره کرد و گفت:«او را بکش، او را بکش، نمی توانم تا او زنده است با تو ازدواج کنم.» چنان می نمود که دیوانه شده است.
چندین بار فریاد زد:«او را بکش، اورا بکش.» اکنون نیز آن سخنان تهدیدم می کند تا با سر در ژرفنای دره های تاریکی فرو افتم، آیا چنین سخنان نفرت انگیزی را کسی بر زبان آورده است؟ هیچ گاه چنین سخنان لعنتی به گوش کسی رسیده است؟ ولو یک بار؟ (صدای ضجه و تحقیر). با شنیدن این کلمات رنگ ازصورت مرد راه زن پرید. زن من به فریاد می گفت:«او را بکش.» و خود را به بازوان او آویخت. مرد راه زن نگاهی سخت به او کرد و بی آن که چیزی در پذیرش و یا رد خواهش او بگوید… هنوز فرصت شنیدن سخنان مرد راه زن را نداشتم که زن را در میان خیزران ها به طرفی افکند (باز فریادی از تحقیر به گوش رسید). و به آرامی در حالی که دستان را به هم گره زده بود به من نگاه کرد و گفت:« با او چه خواهی کرد؟ می خواهی زنده بماند یا بمیرد؟ تو فقط بایستی سر تکان بدهی، آیا او را بکشم؟» برای همین سخن ها هم باشد تباه کاری هایش را می بخشم.
آن گاه که من در حال تردید بودم، زنم فریادی کشید و به سوی بیشه فرار کرد. مرد راه زن به دنبالش دوید ولی نتوانست حتی آستین او را بگیرد. او پس از فرار زنم نزد من آمد و شمشیر و تیروکمانم را برداشت و یکی از بندهایم را برید. من نجوای او را به یاد دارم که می گفت:«سرنوشت من بعد از این است» و سپس از بیشه خارج شد.
سپس همه چیز در سکوت فرو رفت. نه، شنیدم که کسی گریه می کند. بندهای خود را باز کردم و وقتی با دقت گوش کردم دیدم که آوای گریه خودم است. (سکوت ممتد) بدن فرسوده خود را از روی ریشه درخت ها بلند کردم. دشنه کوچک زنم که به زمین افتاده بود درمقابل من قرار داشت. آن را بالا بردم و در سینه فرو کردم. موج خون تا دهانم رسید. ولی دردی احساس نکردم. آن گاه که سینه ام را سردی فرا گرفت همه چیز چون ساکنان گورستان خاموش شد. چه سکوت ژرفی. حتی صدایی از پرنده های در پرواز هم به گوش نمی رسید. فقط چند شعاع نور بالای درخت های آزاد افتاده بود. این نور به تدریج از روشنی افتاد و درخت های آزاد از نظر محو شد. در آن جا افتاده بودم و سکوت عمیقی احاطه ام کرده بود.
پس از آن کسی به کنارم خزید. کوشیدم تا او را ببینم. ولی تاریکی اطراف من انبوه تر شده بود. کسی، کسی، با دستان نامریی خود دشنه را آهسته از سینه ام بیرون کشید. بار دیگر خون به سوی دهانم جریان یافت و برای همیشه در تاریکی فضا فرو رفتم.
 

 
با يک کليک همسر آينده خود را انتخاب کنيد
فروش بلیط هواپیما
پربیننده های تکناز
جدیدترین مطالب
لیزر
بچه های آسمان
Xبستن تبليغ
Xبستن تبليغ
فوتبال