فوتبال
تور مسافرتي
تور مسافرتي
تبليغات در تکناز
فوتبال

آیینه شكسته

مجموعه : داستان
درست نمی دانم چه احساسی دارم ، نمی دانم خوابم یا بیدار، نمی دانم آیا هنوز زنده ام و روی زمین راه می روم یا همه چیز در كابوسی وهم انگیزگذشته است . دلم می خواهد پلكهایم را روی هم گذاشته و دوباره باز كنم و دیگر هیچ چیز از آنچه دیده ام و احساس كرده ام ، باقی نماند، اما همه آنچه را كه از آن بیزارم و دائم سعی می كنم ازروبه روشدن با آن و تصورش بگذرم ، حقیقت محض است .
هیچ خیال نمی كردم همه چیز به این سادگی از هم فروبپاشد باوركردنی نیست كه داغی آن عشق و دلدادگی ، روزگاری به سردی چون یخ بگراید. هیچ دختری پای سفره عقد وقتی زنان ودختران جوان فامیل روی پارچه سفید بالای سرعروس قند می سایند و او در آیینه ، بخت خویش را با عشق و امید می نگرد، به فروپاشیدن بنایی كه تمام آمال و آرزوهایش را، پای آن گذاشته و یاواژه ای تلخ و سیاه چون طلاق نمی اندیشد…
هیچ فكر نمی كردم او مثل خیالات وبلندپروازی هایش هنرپیشه موفقی از آب درآید.خوب می دانستم روی كارآمدن و چند صباحی چهره آشنای محافل هنری شدن ، صرف یك تصادف عجیب و نتیجه دوستی او با پسر اولین كارگردانی بود، كه با بازی در نقش دوم فیلم نامه اش به محبوبیت رسید. در آن فیلم ، كه پیامی جز افسارگسیختگی گروهی از جوانان نداشت ، «پوریا» نقش جوانی را بازی كرده بود كه به خاطر شكست در عشق و برای جبران موقعیت وتثبیت بزرگی اش نزد خانواده دختر، با راه انداختن گروهی جوان عصیانگر و خشن ، به اخاذی و كیف قاپی مبادرت می ورزید.
نقش پوریا جدا از آن كه فقط یك نقش بود، به خاطر برخی ژست های خشن و حركات نمایشی غلوآمیز او، موجبات دلزدگی از فیلم را فراهم كرد. حس می كردم در شرایطی كه دو روز دیگر به امتحانات پایان ترمم باقی است ، بسیار ابلهانه وقت خود را حرام كرده ام .
خیلی عجیب است ، وقتی از آن روز می نویسم و یا قدری به آن فكر می كنم ، به نظرم می رسدهمه آنچه اتفاق افتاد، در زمانی بسیار دور بر من گذشته است ، اما از عمر این كابوس تنها دو زمستان می گذرد.
من دانشجوی فیزیك بودم ، اما به موسیقی وسینما علاقه خاصی داشتم . فكر می كنم به خاطرآن بود كه بهترین تفریح من از بچگی سینما رفتن به اتفاق خانواده بود. شاید اولین جرقه های آشنایی با هنر و مباحث آن از همان روزها درذهنم نقش بست . آن قدر مفتون موسیقی بودم كه پدرم با آنچه كه از حقوق كارمندی بیمه توانسته بود با كمك مادر پس انداز كند، در نهمین سالگردتولدم ، ارگ كوچكی برایم خرید، اما امكان گرفتن معلم موسیقی برایم نبود. خواهر بزرگم برخلاف من به هنرهای تزیینی و كاردستی بانوان علاقه بسیاری داشت . خانه ما مملو از دكورهای زیبای پارچه ای ، مومی ، گل سازی و گلدوزی محبوبه بود و او به خوبی ولع و اشتیاق مرا به آموختن نت ها و ملودی ها درك می كرد، به همین خاطر یكی از زیباترین تابلوهای گلسازی اش را به یكی از استادان آموزشگاهش فروخت ، تا من بتوانم چند صباحی درآموزشگاهی نواختن را بیاموزم .
كم كم شناخت ردیف های موسیقی سنتی ،كشش خاصی نسبت به آموختن و نواختن سنتوردر من ایجاد كرد. كار سختی بود و نیازمند اعتمادبه نفس فراوان ، ولی چون دلم می خواست بیاموزم ، ادامه می دادم و پیشرفت من همه را به تعجب و شادی وامی داشت ; به طوری كه در 17سالگی در میان دوستان و همسالان و حتی اساتیدم به «انگشت طلایی » معروف شدم . با این همه ، علاقه به موسیقی هرگز باعث نشد از سینماغافل بمانم . بسیاری از آشنایان و حتی خانواده ام خیال می كردند من هنر را به عنوان رشته تحصیلی و شغلی آینده ام برگزیده ام ، ولی با شركت دركنكور ریاضی و انتخاب و قبولی در رشته فیزیك ،همه را مطابق معمول متحیر و متعجب ساختم .
من در تمام طول دوران تحصیل مدرسه ،شاگرد خوبی بودم ، با این حال علاقه ای به اول شدن در مدرسه ، آن هم برای تحصیل نداشتم .
فكر می كردم در حد متوسط نیز می شودموفقیت های زیادی كسب كرد، به همین خاطربرای به دست آوردن نمره بالاتر و عنوان شاگرداولی هیچ كوششی نكردم . بسیاری ازهمكلاسی هایم ، كه به مراتب در تحصیل از من باهوش تر و ساعی تر بودند، پس از گرفتن دیپلم ،علی رغم گذراندن كلاسهای كنكور وپشت سرگذاشتن انواع نظریات و تئوری های مشاوران تحصیلی ، یا به آنچه می خواستندنرسیدند و از اصل هدف خود دلزده و گریزان شدند و یا دل خود را راضی كردند تا به آنچه كه به دست آورده بودند، خوش باشند. وقتی اسم من در فهرست قبول شدگان كنكور به چاپ رسید،هنوز باورم نمی شد، من بازیگوش و یكدنده وخونسرد، در اولین سال حضور در كنكور با رتبه دورقمی قبول شوم راه یافتن به دانشگاه تیری بودكه از كمان آرزوهایم رها شد و چند هدف راتحت الشعاع قرار داد.
فیزیك را به خاطر پیچیدگی ساده اش دوست داشتم ; در ضمن خوشم نمی آمد از راههایی به دنبال رسیدن به مقصد باشم كه برای همگان آشناست . همیشه لذت و كشش محك زدن هر چیزنویی ، مرا به وجد می آورد.
دانشگاه ، اوج دستیابی من به پهنه گسترده ای ازخیالات بچگی و نوجوانی ام بود. غرق درخواندن ، جستجو كردن و یافتن بودم ومی خواستم همه چیز را با تمام وجود احساس كنم .لمس یك برگ درخت نیز به تنهایی گاه موجب به اوج رسیدن احساس در من شد و تا بی كرانه ها،مرا به پرواز درمی آورد.
قدیم ترها وقتی حرف از هنر می شد، همه نگاهها و افكار به سوی هنرپیشگان سینما جذب می شد و یا تعداد محدودی از خوانندگانی كه اغلب به نظر می رسید، نان چهره و تیپشان رامی خورند تا هنرشان را، اما امروز دیگر دستیابی به صحنه ها و پرده ها چندان سخت نیست .
پوریا دانشجوی سینما بود، نمی دانم چطوری دری به تخته خورده بود و او را به دانشكده هنرراه داده بودند، اما از نظر من و هر كسی كه به هنرفقط در محدوده آنچه روی پوسترها وبیلبوردهای تبلیغاتی به چشم می خورد، هنر و باورآن بسیار فراتر از چهره ها و رنگها بود; پوریا وامثال او نماینده نسل ناپخته ای بودند كه عمر برصحنه ماندنشان بسیار كوتاه بود. هرگز با قصد قلبی نخواستم او را برنجانم و یا غرورش را جریحه داركنم ، ولی سرنوشت چنین بود كه من برخلاف دیگرهمكلاسی ها و دوستانم به عنوان یكی ازجدی ترین و سرسخت ترین منتقدان آخرین اثرسینمایی كه پوریا به طور ناباورانه ای نقش اول آن را ایفا كرده بود، بایستم و با بیان نكته های نه چندان مشخص و دور از ذهن به قول خودش ، اورا سنگ روی یخ كنم . با این حال نمی دانم اگر اوچنین احساسی را در من دریافته بود، چرا به عوض تلافی ، خواست تا از نزدیك با او، كارش ومحل زندگی اش آشنا شوم .
به نظرم او باور نمی كرد در میان دختران زیبا وسركش و شیفته سینما، یكی هم وجود دارد كه برخلاف سایرین ، زبان تیز و بی رودربایستی داردو دربند عكس و امضاء گرفتن نیست .
بعدها وقتی دست سرنوشت ما را سر راه یكدیگر قرار داد و همه چیز به واقعیت پیوست ، ازاو پرسیدم اكثر مردم به دنبال توافق های ضمنی وگاه گول زننده ، یكدیگر را برای شروع یك زندگی مشترك برمی گزینند، تو چگونه جرات تقسیم سرنوشت خود را با كسی پیداكرده ای كه دراولین قدم با آن شدت در مقابلت ایستاد؟
هنوز هم پاسخ او به پرسش من مثل برق زده هااز ذهنم دور می شود. او همیشه به این سوال یك جواب باارزش می داد: «صراحت لهجه تو مرا، كه از هیچ كس صداقت ندیده بودم ، دگرگون ومطیع خواسته هایت كرد». شاید هم همه اینهاتعارف بود.
نمی دانم مردها چرا وقتی به مقصود دل خودمی رسند، برعكس زنها بنای ناسازگاری می گذارند، ولی ما زنها علی رغم همه ایستادگی هادر مقابل احساساتمان ، بلافاصله قافیه را می بازیم .
خواستم از او و حسی كه او در دلم زنده كرده بود، بگذرم ، اما رفته رفته فهمیدم به او عادت كرده ام . شاید واقع بینانه ترین شرایط آن است كه اعتراف كنم عاشقش شدم . در دل معتقد بودم زندگی بدون عشق ، هیچ است ، اما باورم نمی شدكه عشق بتواند تنها بهانه خوشبختی باشد.
گاه ایستادگی و مقابله من با او چنان جدی تلقی می شد كه دوستانم تصور می كردند من و اودو طبع متفاوت از هم داریم و با یكدیگر كنارنمی آییم . شاید به همین خاطر با شنیدن خبرنامزدی و ازدواج ما كسی باور نمی كرد این خبرحقیقت محض باشد.
وقتی كه خوب فكر می كنم ، می بینم همه احساس برانگیخته شده من ، كه آن روزهابی شباهت به عشق و دلدادگی نبود، فقط زاییده كمبودهایی بود كه از كودكی با آنها دست به گریبان بودم . وقتی او اولین بار به مشكلات خانوادگی اش اشاره كرد و بازی سرنوشتی را كه دچار آن بود، برایم توضیح داد، سعی كردم باهمه آنچه شنیده بودم ، منطقی برخورد كنم .خوب یادم هست تا دو روز با شخصیت های قصه زندگی پوریا دست و پنجه نرم كردم ، او تنها فرزندپدرومادرش بود. پدرش بازیگر مستعد تئاترهای لاله زارنو، مردی خانه به دوش و پركار، اماكم درآمد بود كه تمام اموراتش از بازی های خوب ، ولی تكراری می گذشت . او از وقتی مشهدرا به قصد تهران ترك كرد، فكر و خیالی جز بازی در یكی از تئاترهای پرتماشاچی تهران نداشت .
یوسف پیردوست زود خود را به برترین های صحنه شناساند، ولی كم كم غرور صحنه و آشنایی بابرخی از واسطه هایی كه قول كارهای بالا وپیشنهادهای خوب در محافل بالاشهر رامی دادند، او را فریفت . مدتی بعد پیردوست درحالی كه فقط با یكی دو بازی كمی بالاتر و یا نقش دومی در تالارهای جدی بازی كرد، برای همیشه از صحنه رانده شد. پناه بردن او به مواد مخدر هم آن اوایل تفننی بود، اما چندی نگذشته بود كه این عادت منحوس ، اعتیادی دائمی را برای او در پی داشت . بعد از آن بود كه همسرش او را ترك كرد.آن روزها پوریا سه سال و نیمه بود. مادر او یكی دو سالی را با كار در خیاطخانه ها، سپری كرد، امازنی جوان ، بدون یاور و حامی ، زیبا و تنها، باجامعه ای مملو از نگاههای عصیانگر و بی حیایی كه او را طعمه ای برای بلعیدن می دیدند، زن رامجبور به تصمیم سرنوشت ساز دیگری كرد.
این بار نیز او تن به تقدیر سپرد. «هدایت خان ظهیری » مرد كار و كسب و حجره و بازار،پارچه فروش آبرومندی كه همسر اولش را سرزا ازدست داده بوده ، شد مرد و قیم زن جوان وكودك بی پناهش . پوریا هیچ برخورد جدی وخشنی از هدایت خان به یاد نداشت ، اما هرگز نیزنتوانست او را پدر خود و یا به عنوان آشنایی حساب كند كه در خانه اش نان و نمك خورده است .
به عقیده او هدایت خان نماینده نسلی بود كه عمری را گوشه حجره خود لمیده و چرتكه انداخته و اسكناس جمع كرده بودند.
پوریا خوش نداشت زیاد با مادرش رفت و آمدكند. گاهی به نظرم می رسید او به خوشبختی مادرخودش نیز حسادت می كند.
نمی دانم چرا فكر می كردم او را خوب شناخته ام و نمی دانم چرا احساس می كردم غیر ازاو هیچ مرد دیگری نمی تواند خوشبختم كند من دختر ساده و بی آلایشی بودم كه همه تفریحم درموسیقی ، رفتن به سینما و مطالعه خلاصه می شد. بااین حال گوشه گیر بودم و دو، سه تا دوست صمیمی داشتم . اما او جوانی پرشور و حرارت بادوستان فراوان بود كه گاه چون درك حریم دوستی هایش برایم قابل درك نبود، مرا دچاریاس و بن بست می كرد.
از نظر من خطاب نام كوچك افراد، نشانه ای ازصمیمیت بسیار و یا فامیلی بود و نمی توانستم به مرد غریبه ای ، حتی استاد یا همكلاسی ام اجازه بدهم مرا به نام كوچك بخواند، اما در عالم هنرگویا این چیزها پیش پاافتاده ترین رویدادهایی بود كه گاه مرا از آینده ام متوحش و دلگیرمی ساخت .
با این حال دلم نمی خواست همسرم مراحسود و بدبین قلمداد كند. نمی دانم شاید اوج حماقتم از همان نقطه ای آغاز شد كه سرسختانه تلاش كردم احساسات زنانه ام را حفظ كنم واجازه ندهم عقلم برخی از روابط و رفتارها راحلاجی كند و برای تبرئه كسی كه زندگی ام را باتمام وجود به پایش ریخته بودم ، با قلب و احساس بیندیشم .
گاهی وقتی به آن روزهای طلایی تجرد وآزادی فكر می كنم ، نمی توانم حتی باور كنم كه به این سادگی فریب قلبم را خورده ام . من بااحساسم فكر كردم و با عقلم روی نتایج احساسم صحه گذاشتم . خانواده ام از ابتدا چندان رغبتی به این وصلت نداشتند، اما هرگز یادم نمی رود كه پدرم به خاطر نشان دادن مخالفت خود باجمله ای تند و صریح مرا از این ازدواج منع كرده بود: «نكنه گول معروفیت و عكس های بزرگ سینمایی ش رو خوردی ؟ هان »؟ زبانم بندآمده بود.
من دومین فرزند خانواده ام بودم . خواهربزرگم محبوبه علی رغم برخورداری از تحصیل دررشته حقوق و زیبایی و كمالات فراوان در پی یك اتفاق ساده ، با همسرش آشنا شد. شوهر محبوبه مردی مهربان و خوش قلب ، امابسیار ساده لوح بود. با این كه در رشته مدیریت بازرگانی تحصیل كرده و تجارب مختلفی در جاهای گوناگون كسب كرده بود، اما عرضه چسبیدن به كاری را نداشت .از طرف دیگر چون تنها پسر خانواده بود و پدرش از سالها پیش ، از كارافتاده و خانه نشین شده بود،باید جور خانواده پدرش را هم می كشید.
با این همه مادر علی رضا دائم انتظارات مختلفی از او و محبوبه داشت و بدتر از همه آن كه با كوچكترین مسئله یا اختلاف نظری كه با محبوبه پیدا می كرد، چپ و راست علی رضا را تحت فشارقرار می داد و علی رضا نیز خواهرم را می آزرد.
محبوبه به شوهر و زندگی اش علاقمند بود.همیشه از ازدواجش ابراز شادی و خوشحالی می كرد تا این كه اولین برخورد جدی او وعلی رضا ما را در خشم و تعجب فرو برد. علی رضابر سر یك مسئله كوچك چنان دعوایی به پا كرد ودو تا سیلی به صورت خواهرم نواخت كه محبوبه از ترس از حال رفت . نه من ، نه محبوبه و نه برادركوچكمان مرتضی هیچ كدام تا آن روز صدای بلند و بگومگو و یا عصبانیت پدر و مادرمان راندیده بودیم ، ما در محیط آرامی زندگی كرده بودیم كه همه اعضای آن احترام یكدیگر را یك اصل و وظیفه می دانستند.
بعد از آن اتفاق دیگر علی رضا نتوانست مهر ازدست رفته در دل ما را به دست آورد. بدتر ازهمه آن كه اصولا او نمی توانست برای مدت طولانی بر سر كاری باقی بماند. این عدم ثبات شغلی باعث شده بود خواهرم مجبور شود بامادرشوهر و دو تا برادرشوهر مجرد خود در یك خانه زندگی كند. محبوبه از خود هیچ اختیاری نداشت . ما نیز چون دلمان نمی خواست او تحت فشار باشد، بجز یك بار هیچ وقت به خانه او نرفتیم .محبوبه هم به خاطر آن كه كمتر بهانه به دست مادرشوهر و شوهرش بدهد، به خانه ما می آمد.
هیچ وقت روز خواستگاری پوریا از خودم رافراموش نمی كنم . محبوبه اولین كسی بود كه ازدیدن پوریا دلسرد شده بود و گفت : «مرجان خوب فكرات رو كردی ؟ این پسره مثل علی رضاكار درست و حسابی و معلومی نداره ها، تازه به امروزش ، كه یكی دو تا فیلم بازی كرده نمی شه دل بست . پس فردا هم اگه معروفتر بشه ، دیگه دست از سرش برنمی دارن ، می تونی این شرایطرو تحمل كنی ؟ مثلا وقتی تو خیابون با شوهرت قدم می زنی ، ناگهان زنها و دخترای جوون دورتون جمع شن و بخوان از شوهرت عكس وامضا بگیرن … می تونی تحمل كنی »؟
هیچ وقت خود را آن قدر حساس نمی شناختم ، اما حتی این كوچكترین و به ظاهرپیش پاافتاده ترین مسئله برای من و پوریا به یك معضل اساسی تبدیل شد. اگر چه پوریا طی زندگی مشتركمان چند نقش محدود در چند فیلم وسریال تلویزیونی بازی كرده بود، اما چهره جذاب و نقش های دوست داشتنی او از نظر نسل جوان باعث شده بود ما آرامش نداشته باشیم .شماره تلفن منزل و تلفن همراه او را همه داشتند،روزی نبود كه با چند مزاحم تلفنی درگیری لفظی نداشته باشیم و بدتر از همه رفتار پوریا بود كه روزبه روز بدتر، خشن تر و مرموزتر می شد، تا این كه آن اتفاق تلخ رخ داد.
او تازه با كارگردان آن فیلم سینمایی به توافق رسیده بود. همه می دانستند پوریا چندان علاقه ای به بازی در آن فیلم نداشت ، اما به طورناگهانی نظرش عوض شده بود. من این را مسئله تلفنی از دستیار كارگردان شنیدم و همین نكته كوچك ، حس حساسیت مرا برانگیخت تا پی به اصل ماجرا ببرم . تا قبل از آن اتفاق باورم نمی شدپوریا مرد هوسبازی باشد و با رسیدن به شهرت نسبی و پول ، من و زندگی اش را به خاطر هوسهای زودگذرش تباه كند.
من باید تصمیم می گرفتم ، باید بین بد و بدتریكی را انتخاب می كردم . زندگی با خون دل و بعدانتظار تولد بدبختی مثل خود را كشیدن و یاطلاق …
وقتی دفتر طلاق را امضا می كردم ، به یادلحظه ای افتادم كه بر سر سفره عقد به زندگی رویایی آینده ام ، خانه و فرزندانم فكر می كردم وبه آیینه بختی كه شكست .
 
با يک کليک همسر آينده خود را انتخاب کنيد
فروش بلیط هواپیما
پربیننده های تکناز
جدیدترین مطالب
لیزر
بچه های آسمان
Xبستن تبليغ
Xبستن تبليغ
فوتبال