فوتبال
تور مسافرتي
تور مسافرتي
تبليغات در تکناز
فوتبال

در باغ نبود

مجموعه : داستان
از روزی كه بلیط برگشت به ایران را گرفته بودم ،مثل مرغ پركنده ای گوشه خونه كز كرده واصلاحال وحوصله بیرون رفتن را ند اشتم . این تنهایی های مكرر، بهانه ای شده بود تا روزهای اولی كه پایم به لندن رسیده بو د را به خاطر بیاورم عجب ساده بودم ،اون روزها! چقدر ننر و بچه ننه بوم ! دلم واسه آقاجون و مادرم تنگ می شد،روزی صد بار به هفت جدم لعنت می فرستام ،می گفتم : بهادر، نونت كم بود؟ آبت كم بود؟ بلندشدی اومدی دیار غربت درس بخونی ؟ آخه ناكس ، تو كه جنس خودت رو خوب می شناسی ،خدا وكیلی تو اهل درس و مدرسه بودی ؟ اما چه فایده كه پشیمونی سودی نداشت و باید با تنهایی و غربت و بی كسی سر می كردم .
حالا كه بعد از هشت سال ، می خواستم برگردم مملكتم باز هم غصه داشتم ، اما ایندفعه از برگشتن ناراحت بودم نه از ماندن ! چند بارهم تا دم درآژانس هواپیمایی رفتم تا بلیطام را كنسل كنم ، امانشد كه نشد. آقاجون ، مریض بود. مثل اینكه اطباءازش قطع امیدكرده بودند. مادرجون با اون پاهای چلاقش روزی سه بار می رفت تلفنخونه ،واسم تلگراف می زد كه حتما برگردم . می گفت :آقا جون می خواد آخر عمری ، یه بار دیگه پسرته تاقاری اش را ببیند بالاخره چمدانهایم رابستم دل به دریا زدم . پیش به سوی وطن … ازپله های هواپیما پایین آمدم ، با اینكه اصلاخوشحال نبودم ، یك ژست زوركی لبخند گرفتم ،پاپیون گردنم را سفت كرده و به طرف سالن رفتم … اوه My God! چه خبر بود!
مقابل درب خانه چه خبر بود! مادرجون انقدرذوق زده شده بود كه مشت مشت اسفند توی آتیش می ریخت . یك شونه تخم مرغ هم داده بودند دست خاله خانوم ، سفارش كرده بودند كه دل نسوزانه بشكن . او هم تخم مرغ ها را به زمین وهوا پرت می كرد. ناگهان یكی از اونها به پشت كتم برخورد كرد و شكست . فریاد مهیبی كشیدم . همه ساكت شدند. از ورودی درب خانه تا جلوی خانه مان ، آویزو چراغ كشیده و پرچم خیر مقدم نوشته بودند، با دیدن خوشحالی خانواده ام ، اون غمبادی كه موقع برگشتن به ایران گرفته بودم ، كم كم فروكپپ ش كرد.
آقاجون ، گلیم كوچكی جلوی در پهن كرده وروی یك چارپایه كوچك نشسته بود تامن بیایم ،خیلی ضعیف و لاغر شده بود . از ماشین كه پیاده شدم به طرفش پركشیدم ، اونقدر هیجان زده بودم كه یادم رفت این چهارپایه فكستنی است ،پشتی ندارد. تا اومدم آقاجون را در آغوش بكشم ، در اثر نیرویی كه به چهارپایه وارد شده بود،از اونطرف افتاد روی زمین .
چمدانم را گذاشتم زیر پایم و رفتم بالا، از همه كسانی كه به استقبالم آمده بودند، تشكر كردم .چشمم به چهره های جدیدی افتاد: دخترها وپسرهایی كه طی این سال ها برای خودشان بزرگ شده بودند تا جایی كه بیشتر آنها را نتوانستم بشناسم ، زمانی كه اقوام را به داخل تعارف كردم ،به مانند گذشته مجلس زنانه ، مردانه شد سرتاسرشام ، درحالیكه دلم لك زده بود برای غذاهای ایرونی ، برای روغن حیوانی ، مجبور به سخنرانی وپاسخ دادن به آقایون همولایتی بودم . اونها هم مثل بختك افتاده بودند روی سفره و هر چه بود ونبود را قلع و قمع كردند. هیچ كس گوشش به حرف های من نبود اما تاحرفم را قطع می شد،سبیل هایشان را پاك می كردند و می گفتند :بقیه اش را بگو بهادرخان !
من آنقدر حرف زدم و آنها خوردند كه سرانجام ،همه غذاها تمام شد. آن وقت یكی یكی بلندشدند وخداحافظی كر دندو رفتند. ما هم رفتیم سر وقت چمدان و یك بسته از شكلات هایی كه سوغات آورده بودیم ، نوش جان كردیم …
در حیاط ایستاده بودم . سیگار برگم راروشن كردم و مشغول مرور وقایع امروز شدم . صدای پایی به گوشم خورد . سرم را كه برگرداندم دیدم یك دختر خانوم با دامن بلند چیندارش ، آهسته وخرامان به سویم می آید. به روی خود نیاوردم كه دیدمش . به سیگار كشیدن ادامه دادم تانزدیكم رسید. دایی جان ، حالتون خوبه ؟ آه ، بخشكه شانس ، خودی یه ! گفتم : ببخشید ،به جانمی آورم ، اگر می شه اون گوشه روسری را ازجلوی صورتتان بردارید دستش را پایین انداخت و گفت سودابه هستم ، دایی جان . منویادتون رفته ؟ گفتم : اوه My God! چقدربزرگ شدی ! چقدر خوشگل شدی ! بیا بغل دایی یه بوس بده دایی ببینم .
چند قدم عقب تر رفت و خودش را جمع و جوركرد و گفت : وا! خدا مرگم بده ! این حرفها چیه می زنی دایی جون ؟ یكی می بینه بده ! گفتم :چی بده ؟ اینكه آدم خواهرزاده اش را بعد ازهشت سال ندیدن ، ببوسه كجاش بده ! گفت حالاوقت زیاده دایی جون ، راستش اومدم یه چیزی بگم ،ام م م م ، چه جوری بگم برقی در چشم هایش می درخشید، گونه هایش گل انداخته بود گفتم :نمی خواد بگی ، صبر كن خودم حدس بزنم . فكركنم یه دسته گلی به آب دادی . میخواهی من برم پیش بابا ننه ات وساطت كنم نه ؟ خندید و گفت دسته گل كه نه هنوز، به آب ندادم ، اما اگه بابام بازبون خوش راضی نشه ، شاید…
صدایم را مثل صدای خودش نازك كردم ، قری به گردنم دادم وگفتم : وا! خدا مرگم بده دایی جون ! این حرفها چیه می زنی ؟ دختره گیس بریده ، زود باش خود ت اعتراف كن ، من چه كارباید بكنم برات ؟ گفت : ارسلان ، دایی جون .پسر خاله محبوبه را می گم . یادتونه ؟
گفتم : ای نامرد، ارسلان ؟ پسر خاله ات ؟ چه دوره زمونه ای شده ، اینجا از اروپا هم بدتر شده . فامیل به فامیل رحم نمی كنه ، ای داد بی داد… گفت :نمی فهمم چی دارید می گید دایی جون ؟ من الان دو تا خواستگار دارم ، بابام پاشو كرده تو یه كفش كه به پسر آمیرز اسدا… جواب بعله بدم .مادرم هم موافقه . پكی به سیگارم زدم وگفتم :اوه my Godi ! او هم چه كسی ، پسرآمیرزاسدا…! شرمنده ام سودابه جان ، خودت می دونی كه اونها خانوادگی اهل چاقو وچاقوكشی اند. من چطوری برم بهش بگم ارسلان خان ما، سودابه خانوم را بعله ! سودابه كه حسابی كلافه شده بود، توی حرفم پرید و گفت :استغفرا…، همینطور چی برای خودتون می گیددایی جون ؟ من اومدم ازتون خواهش كنم برید باارسلان صحبت كنید یه جوری بیاد منو بگیره !بهش بگید اگه دست دست كنه ،سودابه را شوهرمی دهند. بگید من یا زن ارسلان می شم یا خودمومی كشم !
گفتم : اوه ، خودكشی ؟ No,No,No! اون پدرسوخته یه غلطی كرده باید تا آخرش هم وایسه . با اینكه باباش به خونم تشنه است امانگران نباش ، بالاخره یه جوری راضی اش می كنم . پسره چشم سفید! سودابه كه از چشم هایش پیدا بوحسابی تعجب كرده گفت :ارسلان چه غلطی كرده دایی جون ؟ چی شده ؟ شما چی می دونیدكه من نمی دونم ؟ سرم را كمی خم كردم و از پشت عینك ، نگاهی به صورتش انداختم : خودت الان گفتی دسته گل به آب دادی خانوم خانوم ها.
به این زودی منكرش شدی ؟
سودابه كه تازه متوجه قضیه شده بود بادستپاچگی گفت : دایی جون ، شما خیلی كج فكرمی كنید هان ! اشتباه متوجه شدید. ارسلان بی نوا!ببینید دایی جون ، ام م م … چشم هایش را بست ودر حالی كه كلمات را خیلی تند تند ادا می كردادامه داد: من عاشق ارسلان هستم ، حاضر نیستم با هیچ كس به غیر از اون عروسی كنم ، اما نمی دانم چرا ارسلان پا پیش نمی گذاره و نمیادخواستگاریم . حالا هم از شما می خواهم واسطه شوید و ارسلان را وادار كنید یه تكونی بخوره .نفس عمیقی كشید و چشم هایش را بازكرد:آخیش ! راحت شدم . در حالی كه دودسیگار را در هوا حلقه كردم با خونسردی گفتم :اوه my God! مگه تو این خانواده كسی می تونه عاشق كسی بشه ؟ والا تا او ن جایی كه من یادمه و بااون چیزهایی كه امروز دیدم مطمئن شدم رسم ورسومات تغییری نكرده ، زنها همیشه یا رو بنده داشتند یا با گوشه روسری ، رویشان را گرفتند.مهمانی ها هم كه همیشه زنانه – مردانه است . اصلاتو كی وقت كردی ارسلان را ببینی كه عاشقش شده ای ؟ اصلا شاید ارسلان بی چاره تو را ندیده باشد؟
گفت : دیدن كه دیده . اما دایی جون ، ارسلان خیلی خجالتی یه . من مطمئنم كه اون هم مرادوست داره . اما رویش نمی شه چیزی بگه .نیشخندی زدم و گفتم : مطمئن باش اگه دلش می خواست با تو عروسی كنه ، یعنی اگه اون جوری دوستت داشت ، یه تیكه هایی می اومد كه حساب كار بیاد دستت ! یه جوری حالیت می كردگفت : تورو خدا دایی جون ، حالا شما یه كاری بكنید دیگه . گفتم : اوه ! NO,NO,NO,NO;من یه كاری بكنم ؟ برم با باباش صحبت كنم یا باننه اش ؟ خودت باید دست به كارشی دختر. باید یه كاری كنی كه شب و روزش با هم یكی بشه وخودش بخواد باهات عروسی كنه . می فهمی كه ؟! سودابه گفت : نه گفتم : یه چند روزی به من فرصت بده عرق راهم خشك شه ، من هم توی این مدت می روم تو نخ ارسلان . اون وقت یه نقشه می كشم كه بتونی باهاش تنهایی صحبت كنی ،ببینی اصلا چند مرده حلاجه ؟ OK؟ حالا دیگر بروبخواب . good night! در حالی كه خنده ام گرفته بود، با چشمانم سودابه را بدرقه كردم . همه چیز این مردم با آنچه كه در آن هشت سال به آن عادت كرده بودم فرق می كرد. از قد و اندازه دامن خانومها گرفته تا افكار و عقاید شان . سیگارم را خاموش كردم و رفتم تا بخوابم .
دو هفته ای از آمدنم گذشته بود. كم كم حوصله ام داشت سر می رفت . چند روز پیش با یكی ازخانومهای همسایه ، سلام علیك گرمی كرده و ازرنگ لباسش كه خیلی به پوستش می آمد، تعریف كرده بودم . شب ، شوهرش آمده بود دم درخانه مان و قشقرق به پا كرده بود! این بی جنبه بازی ها، اعصاب برایم نگذاشته بود دیگر… تا اینكه دوباره سر و كله سودابه ، پیدا شد، با چشمانی كه معلوم بود از گریه ، پف كرده ، سراغم آمد: دایی جون ، پس چرا كاری نكردید. بابام پا شو كرده تویه كفش كه تا آخر این هفته باید شوهر كنم گفتم :خوب برو به پسره بگو ازش خوشت نمی آید.گفت : چی می گید دایی جون ؟ پسره اصلا مرا تابه حال ندیده . روی حرف پدرش حرفی نمی گوید. اگر من بروم و این حرف را بهش بزنم ،توی همه محل می پیچه كه سودابه دختر… گفتم :اوه My God! اوضاع اینجا تا این حد قاراش میشه ؟ باشه دایی جان ، نگران نباش ، این كارهاراست كار خودمه ! بعد از ظهر، ساعت سه بیا تو باغ گردوی قدرت خان . من ارسلان را هم می كشم اونجا. یك كم هم سرخاب سفید آب به صورتت بمال ، رنگ و رویت مثل میت شده . رفتم سروقت ارسلان . خوش و بشی كردم و گفتم :ماشاءا… دیگه واسه خودت مردی شدی دایی جون . فقط چرا اینقدر لاغر موندی ؟ نكنه عاشقی ناقلا، غم و غصه می خوری ؟… خنده ابلهانه ای كرد و گفت : نه بابا، نمی دونم چرا هر چی می خورم چاق نمی شم . گفتم :باید زن بگیری تاچاق شی ! همه صورتش سرخ شد، با صدای آهسته ای گفت : این حرفها چیه می زنید. بابام می گفت دایی بهادر خیلی بی حیا شده ! باورنمی كردم جا خوردم ، اومدم با عصبانیت بگم بابات خیلی بی جا كرده كه جلوی خودم را گرفتم و گفتم : پسر جون ، من بهت می گم زن بگیر،نمی گم كه …، انون وقت تو به من می گی بی حیا!یعنی تو هیچ وقت نمی خوای زن بگیری گفت :هر وقت بابام بگه گفتم : یعنی تو خودت هیچ وقت احساس نكردی كه باید زن بگیری ؟ از هیچ دختری تا حالا خوشت نیومد؟ ایندفعه علاوه برسرخ شدن دانه های عرق هم روی پیشانی اش نشست . گفت : برای چی باید زن بگیرم ؟ كلافه شده بودم ، چطوری برایش توضیح می دادم ؟گفتم : برای اینكه بچه دار شوی ، برای خودت خانه و زندگی مستقل تشكیل بدهی .
گفت : بچه ؟! راستی همیشه برایم سوال بوده كه پدر و مادرها بچه هایشان را از كجا می آورند كه اینقدر شبیه همند؟ تازه دایی جون ، بچه های یك خانواده شبیه همند، بچه های خانواده دیگر شبیه هم . این جالب نیست ؟ من كه باور نمی كردم درجه خنگی و حماقت ارسلان تا این حد باشد،این حرفها را گذاشتم به حساب شیطنتش . دستی به سرش كشیدم و گفتم : خب ارسلان جان ، من دیگه باید بروم ، اگه دوست داری جواب سوالاتت را بگیری ، ساعت سه بعد از ظهر بیا تو باغ قدرت خان توی اون آلاچیق وسط باغ ،منتظرتم .
ت ت ت
ساعت سه و ربع كم بود. همه در خواب ظهر گاهی بودند. با عجله خودم را به باغ قدرت خان رسوندم و پشت شمشادهایی كه درست به آلاچیق چسبیده بود پنهان شدم . چند دقیقه بعدسودابه ، بزك كرده و خرامان آمد و روی نیمكت نشست . دستم را از لای شمشادها بیرون آوردم ومتوجه اش كردم كه من هم اینجا هستم . گفتم :حواست به من باشد، هر چی می گم به ارسلان بگو ارسلان با ده دقیقه تاخیر آمد. وقتی دیدسودابه زیر آلاچیق نشسته ، بدون اینكه توجه خاصی به او بكند، گفت : دایی بهادر را ندیدی ؟با دست اشاره كردم كه بگو، نه ! ارسلان گفت :قرار بود بیاید و جواب سوال های مرا بدهد.سودابه عشوه ای آمد و گفت : خب از من بپرس شاید بتوانم كمكت كنم . دست هایم را به نشانه موفقیت به هم مالیدم و توی دلم گفتم : Nice،قضیه داره جالب می شه !
ارسلان گفت : سودابه خانوم ، تو می دونی پدر ومادرها، بچه هاشون رو از كجا می آورند؟
سودابه كه انتظار چنین سوالی را نداشت . مثل یه گلوله آتیش سرخ شد. گفت : والا چی بگم ؟ارسلان ادامه داد: این برای شما جالب نیست كه من و داداشم اینقدر شبیه هم هستیم ، شما و سنبل خانوم هم اینقدر شبیه به هم ؟ مثلا چرا من ، شبیه شما نیستم ؟ من تصمیم گرفتم بچه دار شم ! من كه دیگر نمی تونستم هیجانم را كنترل كنم فریاد زدم :براوو! ارسلان گفت : شما صدایی نشنیدید؟ باتكه چوبی به پاهای سودابه زدم و حالی اش كردم كه كمی نزدیك تر به ارسلان بنشیند. سودابه ازجایش بلند شد تا برود كنار ارسلان و ارسلان كه دست هر چه ببو گلابی بود را از پشت بسته بود، به وراجی اش ادامه داد: اصلا نمی شود آدم زن نگیرد ولی بچه دار بشود؟ بچه را می دهم مادرم بزرگ كند! یك مرتبه لباس سودابه به میخی كه از یكی از ستون های آلاچیق بیرون زده بود گیركرد و افتاد زمین ! صدای هوار سودابه بلند شد…در همین لحظات قدرت خان كه تازه وارد باغ شده بود در چشم بر هم زدنی با اسلحه شكاری اش بالای سر آن دو ظاهر شد. دستی به سبیلش كشید و گفت : به به ! آقا ارسلان ، توی باغ من ؟ چه كار داشتی می كردی ؟ ارسلان گفت :هیچی به خدا قدرت خان داشتم ، از سودابه خانوم می پرسیدم چطور می شود زن نگرفت ولی بچه دار شد؟ من كه اوضاع را حسابی قمر درعقرب می دیدم ، از جایم تكان نخوردم ، قدرت خان ، لوله تفنگش را پس گردن ارسلان گذاشت ،سودابه را هم جلو فرستاد و در حالیكه فحش وناسزا بارشان می كرد آن دو را برد تا تحویل پدرارسلان بدهد.
ت ت ت
پدر ارسلان كه از قدرت خان هم جوشی تر بود،بعد از شنیدن توضیحات قدرت خان با پدرسودابه صحبت كرده وبد قرار شد آخر همان هفته ، بساط عقدكنان را راه بیندازند. دلم برای سودابه می سوخت . ارسلان لیاقتش را نداشت .
ت ت ت
روز جشن فرا رسید. رفتم سراغ ارسلان . تا مرادید گفت : دایی جون چرا اون روز نیومدید باغ جواب سوالم را بدهید؟ دستم را روی دهنش گذاشتم یك مرتبه صدای دست زدن ها بلند شد،فرستادند پی ارسلان كه عاقد آمده ، بیا سر سفره عقد… من هم همراهش رفتم كنار سودابه نشستم ،بعد از اینكه عاقد بعله را گرفت ، فریاد زدم :دوماد، عروس رو ببوس یالا! همه چپ چپ نگاهم كردند، خواهرم با آرنج به پهلویم زد وگفت : بهادر، اینجا لندن نیست ، جلوی این همه آدم كه نمی شه ماچ و بوسه راه بیندازند… سودابه با شیطنت خاصی ، دستش را از زیر تور بلندی كه روی سر داشت ، بیرون آورد و دست ارسلان راگرفت . ارسلان مثل دفعه پیش سرخ شد، به سودی اشاره كردم دستش را ول كن بابا، الان خودش را خیس می كنه .
عقد كنان به خیر و خوشی تمام شد. چندروزگذشت . بعد ازظهر یك روز آفتابی در حالی كه مشغول مطالعه كتابی بودم ، دوباره سودابه باچشم گریان به سراغم آمد: دایی جون ، این ارسلان اصلا احساس نداره . گفتم : ای داد برمن ! من می دونستم این آدم نمی شه ، بیارش اینجامن درستش می كنم گفت : مثل دفعه پیش نشه دایی جون ؟ نمی دانم به چه بهانه ای ارسلان راآورد. رو دربایستی را كنار گذاشتم و رك وپوست كنده با او در رابطه با ارتباطهای زناشویی صحبت كردم اما… ارسلان كه برای بار اولش بوداین حرفها را می شنید در حالی كه مثل منگول هابه من زل زده بود گفت : اصلا من نمی فهمم شماچه می گویید دایی جون ! گفتم : لابد تومریضی ! تو نفهمی ! یا جسمت مشكل دارد یامخت ؟ بعد هم دوتا كشیده آبدار به صورتش زدم ، هر چه از دهانم بیرون آمد نثارش كردم .
هر چند كه از پدرش ، دل خوشی نداشتم ، امارفتم سراغش و خواهش كردم ارسلان را به یك دكتر نشان بدهند. پدرش اول ، كلی بد و بیراه ،بارم كرد كه تو عیب می گذاری روی پسر من و…
همان شب ، خبرش به گوشم رسید كه او را به زوربرده اند دكتر. دكتر تشخیص داده كه ارسلان خیلی ضعیف است ، و به عبارتی اصلا تو باغ نیست ،از این رو باید كمی تقویت جسمانی و نیز روان درمانی شود.
من برای فردای آن روز بلیط برگشت داشتم ،وقتی هم به لندن رسیدم ، چند بار برای سودابه تلگراف زدم ، اما جوابی نداد تا همین دیروز… (كه دقیقا یك سال از آن ماجرا می گذرد) نوشته بودباردار است ! ناخوداگاه فریاد زدم
Oh !My Gid، خدا را شكر.
با يک کليک همسر آينده خود را انتخاب کنيد
فروش بلیط هواپیما
a
Xبستن تبليغ
فوتبال